Kabuk tutmaz dedikleri ne varsa, kanasın.
Bırakın, yangın merhametle sönmesin.
Yüzüme çarpan o soğuk rüzgarlar şahidimdir;
Bu saatten sonra gölgem bile önümde eğilsin.
Ne bir elin sıcaklığı teselli eder beni,
Ne de sahte bir acımanın sığ kelimeleri.
Düştüysem, toprağın sertliğini ezberledim;
Kalkıyorsam, kendi bileğimin gücündendir.
Söküp attım göğsümden o beklenti zehrini,
Kimseden ummuyorum artık dermanı, sevinci.
Varsın sızlasın, sızım bendendir, namustur;
Kendi karanlığımla aydınlatırım ben bu geceyi.
Kimseye eyvallahı yok artık bu kırık kalbin,
İpini kendim çektim o eski nefesin.
Merhem de ben olacağım, cerrah da bu cana;
Kendim saracağım yaralarımı,
Kendi ellerimle, canımı acıta acıta...