Her hikâyenin dört kısmı vardır: Başlangıç, orta, yaklaşık son ve asıl son. Ne yazık ki her birinin asıl sonu olmaz. Çoğu insan, her şeyin kötüye gitmeye ve durumun umutsuz hissettirmeye başladığı kısımda hikâyeden vazgeçer, ancak umuda en çok o zaman ihtiyaç duyulur. Sadece sebat edenler asıl sonlarını bulabilirler.
Reklam
“Seni değiştirmeme izin verirsen daha farklı hissedeceksin."
"Ama farklı hissetmek istemiyorum. Aşkı her haliyle hissetmek istiyorum. Eskiden ondan çok korkardım ama şimdi aşkın başka bir tür sihir olduğunu düşünüyorum. Her şeyi daha parlak hale getiriyor, ona sahip olan insanları daha güçlü kılıyor ve var olmaması gereken kuralları çiğniyor; çok değerli. Hayatımı onsuz hayal edemiyorum. Ve senin de kalbinde birazcık sevgi olsaydı bunu anlardın."
Acısını silmesine gerek yoktu; harekete geçebilmek için ona ihtiyacı vardı. Olumsuz bir duygu olması onun değerli olmadığı anlamına gelmiyordu.
Ne olurdu yorulmuşsa? Bundan daha kötü seferleri, daha zorlu yolculukları da olmuştu. Varsın biraz yorulsundu. Sonunda nasıl olsa varacaklardı eve.
Reklam