Cevat Kolat
@cevatalog
"munnesir", hayata yeni yelkenler açmaya çalışan bir oluşum
"Bir Sevdanın Kanadından" satışta!
linktr.ee/birsevdaninkana...
linktr.ee/cevatalog
Yalnızca Seni İsteyen Biri Var KafamdaŞiir
Kafamda tepinen binlerce atlı var,
Hepsi ayrı kin ve nefret dolu,
Kılıçlarının sesleri yankılanıyor.
Kafamda konuşan yüzlerce insan var,
Tartışıyorlar durmadan,
Hepsinin ağzı bozuk, dili sivri.
Kafamda onlarca farklı duygu var,
Hepsinin kesişimi aynı aslında,
Hepsi aynı şeyi anlatıyor.
Kafamda yalnızca sen varsın.
Sadece seni düşünüyor, seni düşlüyorum,
Seni özlüyor, sana ağlıyorum.
Sana saklıyorum tüm dertlerimi,
Sakınıyorum dökmeye içimi,
Korkuyorum göstermeye içimdeki çocuğu,
Dehşetle bakıyor sana,
Konuşmadan anlatmak istiyor kendini,
Yalnız başına bir köşede,
Yalnızca seni isteyen biri var kafamda.
-Cevat Kolat
Yavaş Yavaş ÖlüyorŞiir
Belki'lerle geçen günler yerini keşke'lere bıraktığında,
İhtimaller denizinde kaybolduğunda insan,
Devamlı en kötü sona hazırlayınca kendini,
Yoruluyor.
Umarsızca yaslandığında arkasına,
Tüm hayallerini de bırakınca yarına,
Göğü izleyince insan,
Rahatlıyor.
Endişe, mutluluk, acı ve sevgi,
Azalıyor önemi tüm duyguların.
Aslında yaşarken insan aynı zamanda,
Yavaş yavaş ölüyor..
-Cevat Kolat
Gönlüm GibisinŞiir
Gönlüm gibisin.
Ne kar beyazsın, ne sonbahar,
Ne çiçek açarsın, ne de güneşin ısıtır,
Çamurlu, soğuk ve acımasızlıklarla dolusun.
İstanbuldan daha adisin fakat,
Bir kere öğrenmişsin gizlemeyi içindeki keşmekeşte,
Taşıdığın kabuk bağlamamış yarayı.
-Cevat Kolat
Ama Sen Hiç UyanmadınŞiir
Birlikte kavga ettik, tartıştık,
Diğerimiz hiç barışmadı.
Belki çok acı çektik birlikte,
Diğerimiz katlanamadı.
Birlikte atlattık ölümleri,
Senin gözün hep arkada kaldı.
Ne kadar azaltmaya çalışsak,
O kadar büyüdü sanrılarımız.
En çok sen yoruldun, her zaman haklıydın,
Hep doğruydun ve hiç şikayet etmedin.
Ben bir fidan, sen koskoca çınardın,
İkimiz de devrildik ama,
Ben ufak meltemle, sen korkunç yıldırımlarla yıkıldın.
Ve en son,
İkimiz de başımızı koyduk, uyuduk,
Ama sen hiç uyanmadın.
-Cevat Kolat
Bir Martının Gözünden 4Şiir
Gökyüzünün demir pençelerini,
Sırtımda hissediyorum.
Ölüm kokan nefesiyle,
Kulaklarıma fısıldıyor ve
Yalın ayak çıktığım bu yolculuk,
Sona eriyor sanki.
Sonuna kadar açıyorum kanatlarımı,
Eklemlerimin çatırdadığını hissediyorum.
Olmayacak bir düşün,
Kaybolabileceği ihtimali bile
Ciğerlerimi korkuyla doldurmaya yetiyor.
Bir anda gözlerim kararıyor.
Yalpalanırken havada,
Uçuşan tüylerimi görüyorum.
Hürriyetimin onlara geçtiğini hissediyorum,
Yavaş yavaş süzülüyorlar gözümün önünde,
Zaman duruyor benim için.
Son durağa yaklaştığımı hissediyorum,
Süzülemeyeceğimi bir daha.
Güneşin alnında yaptığım yolculuklar aklıma geliyor,
Ne kadar da özgürdüm,
Ne kadar da huzurlu.
O günü hatırlıyorum evet,
Evet sanki güneş batmak için beni beklemiş,
Bulutlar narince dokunuyordu tüylerime,
En yüksekteki kuş bendim o gün,