“İnsanlar sadece kendi hayatları için kaygılandıklarını, kendilerini kolladıkları için yaşar sanırdım, oysa onları yaşatan tek şey sevgiymiş. Seven insan Tanrı’nın, Tanrı da onun içindedir, çünkü Tanrı sevgidir.”
“Tanrım,” derim,
“sonsuz büyüklükte ormanlar verdin bizlere; göz alabildiğine geniş tarlalar, en derin ufuklar… Tüm bunlara sahip olan bizler gerçekten birer dev olabilmeliydik…”