Düşüncesini takip etmek demek, kalemin yetişemeyeceği bir hızda konuşan bir sesi dinlemek gibiydi. Üstelik bu ses, doğruluğu su götürmez, sonu gelmeyen, çelişkili şeyler söyleyen kendi sesiydi…
İnsan yalnızca acılarını hesap etmeyi sever, sevinçleriniyse saymaz. Oysa olması gerektiği gibi saysaydı, mutluluğun her ânına serpiştirilmiş olduğunu görürdü.