Ah, iyilere karşı duyduğum iman, utanma ve iyilik hissi nereye gitti? Bir zamanlar sahip olduğum yalancı namus nereye kayboldu? İyilerin ve soylu yalanların namusu. Gerçeği çoğu kere yakından izledikçe, o kafama çarptı. Bazen yalan söylediğimi zannettim; fakat bir de baktım ki gerçeği bulmuşum. Her şey gözümde pek fazla aydınlandı. Şimdi hiçbir şey umurumda değil. Sevdiğim hiçbir şey artık yaşamıyor. Hâlâ kendimi nasıl seveyim?
İçimde dindirilmemiş, dindirilemez bir şey var. Bu, sesini yükseltmek istiyor. İçimde bir sevme isteği var ki aşkın dilini konuşuyor. Ben ışığım. Keşke gece olsaydım! Ama ışıkla çevrili olmak benim yalnızlığımdır.