Bu kitabı okuyan her okuyucu gibi aynı duyguya sahibim aslında. Üzgünüm bittiği için. Okunması inanılmaz keyifliydi. Anadolu insanın naifliğini, samimiyetini, yaşamını benimseyen ve bunu en iyi anlatan kalemlerden biri bence Yaşar Kemal.
Kitabın ana karakteri yok gibi aslında. Her bir karakter günümüzdeki toplum içinde var olan, kendine has karakterler..Gördüğümüz , bildiğimiz hep karşı karşıya kaldığımız. Zalimin zulmü hiç bir zaman bitmeyecek bu topraklarda. Sadece dönüşerek var olmaya devam edecek. Kitabı okudukça anladım ki bu zalimlere dur diyecek, adalet diyecek, vicdan diyecek, önce insan diyecek İNCE MEMEDLER her daim olacak.
Okurken kâh ağlatan, kâh güldüren, kâh düşündüren bir yolculuktu benim için. Özellikle Ferhat hoca. Hâkka inanmanın kula boyun eğmemek olduğunu öyle guzel anlatıyor ki. Der ki; İnsan kendine, kendi yüreğine , kendi korkusuna başkaldırmadıkça insan soyu bundan daha beter olacak. Duymayı,sevmeyi, düşünmeyi, dostluğu, arkadaşlığı, göğün, yerin, kurdun, kuşun, akarsuyun, tan yerindeki ışığın yürekteki sıcaklığını unutacak.
İnce Memedler her daim var olsun ve biz bu duyguları her daim hatırlayalım.