Şimdi artık, dobra dobra ve kendimden emin olarak şunları söyleyebilirim:Yanılmadım. Belki başarısız oldum, yenildim ama yanılmadım. Başarısızlığım , biraz olsun pişmanlık hissetmem için sebep teşkil etmiyor. Bugüne kadar "sonuç" için yaşayageldim ben.
Kendi çirkinliğimin gayet iyi farkındayım. Öyle, hiç umursamadan, çıplaklığımı başkalarının önünde sergileyecek kadar görgüsüz de değilim. Nitekim dünyadaki tek çirkin ben değilim ki;insanların %99'u imalat hatasıdır. Zaten, insanoğlu vucudunu kaplayan kılları kaybettikten giysiyi icat etmediğine, hatta tam aksine çıplaklığındaki çirkinliği fark edip bunu giysilerle örtmeye çabalamasından ötürü vücut kıllarının döküldüğünde inarım ben(bilimsel olgulara aykırı olduğunu%100 bilmememe karşın, yine de inanırım buna).Buna rağmen, insanların, bir şekilde, başkalarının bakışlarına katlanarak yaşamalarını mümkün kılan şey insan gözünün kusurluluğuna ve sanrılara bel bağlamalarıdır.