Ne pahasına olursa olsun başkalarından üstün ve yüksekte olmaya ihtiyaç duyan insanlar vardır. İster şarlatan sahnesinde;ister tahtta, ister giyotin sehpasında olsun, onlar için fark etmez, yeter ki gözler üzerlerinde olsun.
Seelig, Walser'in bu cümlesini okuyup, Walser'den bu cevabı alıyor:'"Doğa yurtdışına çıkıyor mu peki? Hep ağaçlara bakıyorum, onlar da gitmiyorlar işte, ben neden kalamıyormuşum diyorum kendime" Walser’in dünyası uygundu, bizimki değil.
Kendisi de buna dair pişmanlığını dile getirmiş-okuduğun kitap da vardı. Fahrenheit ve Piyanisti vurmasınlar'da üniformayı gösterdiğim için pişmanım minvalinde bi şeyler söylüyor.