“İnsanoğlunun ne acayip bir tabiatı var ki bazı şeylerin kıymetini ancak onları kaybettiğinde anlıyor. Her zaman yanında olana, el altındakine karşı daima ihmalkar ve hoyrat…”
“Yalnızlık bıçak sırtında yürümektir; başarabilenler için heyecan verici ve yetkinleştirici bir deneyim, tahammül edemeyenler için can yakıcı bir çaresizlik. Başkalarına katlanmak hiç kolay değildir ama daha zoru insanın kendine katlanmasıdır. Ancak ifade kabiliyeti olan insan kendine dayanır, yarattıklarıyla hemhal olup ötekinin cehenneminden kendini kurtarır; artık başkası keyfe keder bir ihtimaldir. Böylesi, bir özgürleşme halidir.”
“Ama ne yazık ki bu devirde vicdan, insanların kararlarını değiştirmiyor. Sadece derinlerde bir yerlerde sızlıyor, sonra üstü çeşitli buluşlarla kapatılıyor. Böylece yolcu, tuttuğu yolda yürümeye devam ediyor.”