esma
@chenniane
Lisedeyken ruhunu besleyen dört yakın arkadaşınla sıkı sıkıya bağlısın. Birlikteyken dünya daha anlamlı, daha renkli. Ama bir gün hiçbir açıklama olmadan seni dışlayıp hayatlarından tamamen çıkarıyorlar. Ne bir neden söylüyorlar, ne bir açıklama yapıyorlar. Sadece sessizlik… Ve sen, yıllarca bunun nedenini merak edip duruyorsun. Kendini eksik, hatta “renksiz” hissediyorsun.
Tsukuru Tazaki de işte tam olarak bunu yaşıyor. Sessizce içine kapanıyor, yaşamaya devam ediyor ama içinde kapanmayan bir boşluk taşıyor.
Yıllar sonra, hayatına giren özel bir kadın onu geçmişiyle yüzleşmeye cesaretlendiriyor. O da yıllardır sormaya cesaret edemediği soruların peşine düşüyor. Bu bir nevi onun “hac yolculuğu” oluyor – ama kutsal bir mekâna değil, ruhunun karanlık ve cevapsız kalmış köşelerine yapılan bir yolculuk bu.
Ve bu yolculukta belki de şunu fark ediyor: Bazen en derin yaralar, seni sen yapan şeylerin ta kendisidir.
Yaşam karmaşık notalar bütünü gibi. 16’lık ölçü 32’lik ölçü, bir sürü garip simge ve anlamı belirsiz yazılarla dolu. Bunu doğru okuyabilmek bir hayli güç bir iş, doğru okunsa ve doğru bir şekilde seslere dönüştürülse bile, orada var olan insanların doğru şekliyle anlayıp, değerlendirebilecekleri kesin değil. Bu sonucun insanları mutlu etme garantisi yok. İnsanın hayatındaki meseleler neden bu kadar karmaşık olmak zorunda acaba?
İnsanların yüreklerinin karmaşık ilişkilerini pek anlayamam. Onu bırak, kendi yüreğimin işlerini bile doğru dürüst kavrayabildiğimi söyleyemem.
İnsanların yürekleri arasındaki bağ yalnızca uyum üzerinden oluşmuyordu. Aksine, bir yaradan diğerine daha derin bağlar oluşuyordu. Acı acıyla, kırılganlık kırılganlıkla yürekleri birbirine bağlıyordu. Elemli çığlıklar olmadan suskunluk, kan toprağa akmadan affetdiş, insanın içini lime lime eden kayıplardan geçmeden kabulleniş mümkün değildi. İşte bu, gerçek uyumun kökünde var olan şey.
