Kadın elinde çevreye zarar vermeyen bir kağıt torbayla dükkândan çıkmaya hazırlanıyor.Kâğıt torbanın bir yüzünde 𝙄̇𝙣𝙩𝙞𝙝𝙖𝙧 𝘿𝙪̈𝙠𝙠𝙖̂𝙣ı yazısı var.Öteki yüzünde ise şu yazı okunuyor:𝙃𝙖𝙮𝙖𝙩𝙩𝙖 𝙗𝙖𝙨̧𝙖𝙧ı𝙡ı 𝙤𝙡𝙖𝙢𝙖𝙙ı𝙣ı𝙯 𝙢ı?𝘽𝙞𝙯𝙚 𝙜𝙚𝙡𝙞𝙣,𝙤̈𝙡𝙪̈𝙢𝙪̈𝙣𝙪̈𝙯𝙪̈ 𝙗𝙖𝙨̧𝙖𝙧𝙖𝙘𝙖𝙠𝙨ı𝙣ı𝙯!
"Ölülerim var,gitmelerine izin verdim
ve şaşırdım onları o kadar mutlu görünce,
ölümlüğe o kadar hızlı alışmış,o kadar neşeliler ki,
söylentilerin aksine.Bir tek sen,sen geri
dönüyorsun;beni sıyırıp geçiyorsun,geziniyorsun,bir şeye çarpıyorsun ki,senin için seslenip ele versin seni.Ah, öğrenmek için zahmet çektiğim şeyler,onları benden alma.Ben haklıyım sen haksız,eğer başkasının olana duyuyorsan özlem.Gözümüzün önünde görsek de,onlar burada değiller.
Tanıdığımız andan itibaren,yansıtıyoruz varlığımızla sadece."
"Bu mu?O kadar açık seçik görünen ışık buradan bakınca,sadece bu kadar mıymış?"
"Ama bu ışık gölgeleri, tıpkı benim hayatım gibi.Hayatımın etrafındaki aydınlığın sadece bu kadar olduğunu düşünüyorum ama kulübemin aydınlığı gibi düşündüğümden çok daha fazlası var.Onlar,benim bilincimden bihaber; öyle kendi hallerinde benim yaşamamı sağlıyorlardır belki de..."