Təbiətdəki bu qanunu anlaya bilmərəm:nə üçün insan başqasının ölümünə həqarətlə baxır,ancaq öz övladının ölümünə acıyır, ağlayır, sızlayır?Nə üçün insanlar bir-birinin sevincindən təsirlənib dərdlərindən mütəəssir olmurlar?
O qadının dünyada nə qədər fəryad etsə də,hər şeydən alçaq olduğunu anlayırdı.O,bir kişi ilə bir qadının müşarət edərsə,indiki dünyanın qanunları mövcudunca kişinin heysiyyətini itirməmiş olduğunu,ancaq zavallı qadının iffətsiz və ismətsiz elan ediləcəyini bilirdi