Bakışlarımı kaçırdığım halde biliyorum ki daha fazla sakınmalıyım kendimi. Onda hayal kırıklarımın tesellisini aramayacağım, her ne kadar muhtaç olsam da...
Kaçmadan gitmek, bütün bu yaşananları bir kabus gibi geride bırakmak niye mümkün olmasın, yeterince bedel ödenmedi mi, bundan sonra daha fazla nasıl üzülebilir insan, nasıl kurtulur bu sürekli hatırlatmaya dayalı sistemden...