Bro Omerî, nivîskar û helbestvanekî Kurd e. Ew (Operator Dr. Îbrahîm Yildirim) di sala 1942yan de li gundê Çalê a Nisêbînê hatiye dinê.
Omerî, 1957an de li Nisêbînê dibistana navîn temam kir pişt re, li Mêrdînê lîse û ji pê re jî li Stenbolê li zanîngeha Cerrahpaşa xwendina xwe xelas kir û 1969an de bû bijîşk.
Bro Omerî, di 1978an de giştî bû pisporê cerahiya, li Meraş û Mêrdînê midûrîtiya tenduristiyê dike. Di nexweşxaneya Mêrdînê de dişixûle. Di sala 1980Î de, bi darbeya leşkerî tê binçavkirin û paşê jî tê sirgûnkirin. Ji pê re wî li nexweşxaneya Sînopê kar kir. Piştre dev ji kar berdide û li Qoser û Mêrdînê cihek taybetî vedike. Demekê li nexweşxaneya Mêrsînê dixebite û di sala 2002yan de teqawît dibe.
Heta niha di gelek kovar û rojnemayan de nivîs û helbestên wî bi navê Bro Omerî hatin weşandin. Omerî di 2ê îlona 2006an de bû endamê Komeleya Nivîskarên Kurd a Amedê.
Bro Omerî (Operator Dr. Îbrahîm Yildirim) di 4ê kanûna paşîn a 2007an de li Nisêbînê ji ber nexweşiya dil diçe ser dilovaniya Xwedê.
Di rêhevaltiyê de ked guhertin veguhertin heskirin avakirin îrade têkoşîn wêrektî hewildan û astengî çi dibe bila bibe hev mezinkirin û ji nû de afirandina hev heye. Li gor vê rêgez û şêwazê jiyanê têkoşînê û yê azadiyê pêwîste mirov ava bike.Belê rêheval Stêrk jî li gor vê ferasetê û rastiyê tevdigeriya. Ji bo vê yekê bû ku di dilê tevahî hevalên xwe de cihekê xwe yê gelek hêja avakiribû. Stêrk tu yê her tim ev cihê xwe yê hêja de cih bigrî û emê xwe bi vê cihê mezin bikin bi têkoşîna xwe re. Her henaseyên ku em digrin û didin emê minetar û tevahî rêhevalên me yên pakrawanbin.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Rewş Xirab E
Neheqî heye, rewşek xirab heye, govend direqisin.Ji ber vê yekê ez nizanim ji gelê me re çi bêjim.Ji bo her tiştî dem û cîhek heye.
lê di her rewşê de,govend nayê reqskirin û neqişandin.Mixabin, kêmbûna hişyariyê careke din nîşan da ku em nizanin di her rewşê de çi bikin û çawa tevbigerin.
Di hundurê Min de Kesek Dimire
Demsalek bêdeng bi ser min de ket,
Her quncik, her şop bi sîwanan dagirtî bû.
Carekê çavê min roj hilda,
Niha tenê deryayek tarî ye.
Di hundurê min de kesek dimire,
Carinan navê te jî nayê bîra min,
Lê dengê wî di şevan de deng vedide,
Di her bêhnekê de êşeke kûr vedişêre.
Wî bişirînek li dû xwe hişt,
Niha ew gemar bûye, wek kevir sar bûye.
Destên min digihînin valahiyê,
Lê ew dîsa nikare wê pêla germ bigire.
Ne kevirê gorê û ne jî kulîlkek heye,
Ew di nav bêdawiyê de, bêdeng û tirsonek winda bû.
Lê ez dizanim, li cîhek hîn jî,
Ez bi siya wî di hundirê xwe de dijîm.
Di hundurê min de kesek dimire,
Lê dibe ku her mirin zayînek be,
Jiyan dîsa di nav xweliyê de şîn dibe,
Û dibe ku ew ê dîsa bi wê re hevdîtin bike.
Mirhem Gök
Dîrokek bêxwedîye Îskenderîyê min gelek tiştên kûr ramanên hestyar dîtin. Dinê ne tenê cihekê ye, mirov bigerê xweşe lê mirovî bixwîne gelekî xweşiktir e, xemla xweşîyê ye.
Çavên te,
Aliyê aramî ya jiyanek gemar bû,
û bêhna te,
Hêvî ya şerekî giran bû,
kenê te ji,
Ji demsalan bihar bû,
Nebûna te ji min re,
Ji hestan êş bû,
Xeyalên te ji,
Ji nexweşiya min re,
Dermanêk ji dermannan bû,
Û jiyanek bê te,
Bi qasî jiyana perperokan kurt,
Û wek kulîlka zivistanê,
Bê wate bû,
Hebûna te wek welatekî azad,
Û kefa te cîhek ji bihuştê bû,
Tu di dilê min de cihek,
Û ji hebûna min zêdetir,
Tu bi qasî deh jiyana bûyî delal.
#Canşer Özalp