Onun( Abdullah b. Mesud ) bir tek emeli vardı ki, bunu sık sık tekrarlar, "ah..!" çekerdi. Bu arzusunun ne olduğunu, isterseniz gelin, onun ağzından dinleyelim:
"Tebük gazvesi sırasındaydı. Bir gece yarısı uyandım. Askerin konakladığı bölgede bir ateş parçası gözüme ilişti. Acaba nedir diye bakmaya gittim. Baktım Resûlullah, Ebû Bekir ve Ömer, üçü birlikte, o sırada ölmüş olan Abdullah Zülbicadeyn el-Müzeni'yi defnetmekle meşguller. Bir çukur kazmışlardı ve Hz. Peygamber çukurun içindeydi. Hz. Ebû Bekir ve Ömer de cenazeyi ona sarkıtıyorlardı. Resûlullah onu kabre yerleştirirken şöyle diyordu: "Allah'ım! Ben ondan razıyım, sen de razı ol..." Keşke o gün, o çukura ben gömülseydim..."