Bir oyundaymışım da, ebe beni unutup gitmiş gibi. Yıllarca oyunun kaldığı yerden devam etmesini bekleyen bir çaresizdim. Sobelenmek pahasına ortaya çıkıyordum ve kimseler varlığımı umursamıyordu.
Boğazım patlarcasına bağırıyordum:
Burdayım!
Burdayım!
Burdayım!…
Bir insanın ne kadar kötüleşebileceğini, neler yapabileceğini iyi biliyorum. Bu beni korkutuyor. Ben de böyle insanlardan olabilirim ki, bu da beni korkutan bir başka sebep.
Bütün bunlara rağmen hayat, yine de anlamlı bir cümle kurabilme isteğidir.
İnsanın kendini tamamlayabilmesi isteği…
Zaman içinde aşınmış, her şeye kırgın bir ruhun kendini onarabilme çabasıdır.