Uyuşturulmuşların arasında yürümek, insana yalnızlığını hissettiriyor. Akşam olunca kentte dolaşıp, neredeyse görebileceğim kadar yoğunlaşmış bir hava soluyorum. Sıcak şurup gibi, ciğerlerimi ısıtıyor . Sokakta gördüğüm insanların yüzlerini araştırıyor, içlerinden hangisinin en yakın kan kardeşim olduğunu düşünüyorum. Bir zamanlar sizin olduğunuz gibi. Hepimizin içinde akan bu eski güçle bağlantısını koparmamış başka biri var mı? Karşılaşsak,birbirimizi tanır mıyız, merak ediyor, adına normallik denen örtünün altına böylesine sıkıca saklandığımız için de, birbirimizi tanıyamayacağımızdan korkuyorum.
Onun için, yalnız yürüyorum. Ve seni, daha önce beni anlayan tek insanı düşünüyorum.