Ey yazlarımın gün ışığını
Ve yitik çiçeklerini isteyen yürek
Senin boşluğunun üstünde çınlar tükenmiş müziğiyle,
Efsun gibi,
-bir çan- O ölü zamanın ölmeyen sesi.
Tanrım, uyanabilseydim keşke.
Çünkü bilmeden düş görüyorum nasıl olduğunu,
Ve fena sarsılıyor ruhum
Atılmasın diye yanlış bir adım,
O unutulan ölü
Mutlu olmayabilir belki diye.