Çevrende o seni anlamayanlar yok artık. Dilsiz ağaçlar, sağır otlar arasındasın. fakat bir sen varsın ya yine. O zaman da içindeki o ikinci sen gölgeleyecek yalnızlığını.
Sevmek bir bakıma unutamamaya mahkum olmaktır. Sevilmemişsek; bir de unutulmaya mahkûm oluşumuz var en hazini. İnsan unutabildiği kadar güçlüyse; unutamadığı ölçüde yıkık ve ezik kalıyor.