Son bölümünde Nobel ödülünü neden aldığını anladığım kitaptı. Karakterin tüm isyanını tüm hücrelerimde hissettim. Kitapta burası neden yazılmış dediğim hiçbir yer olmadı. O buhran, o bıkmışlık, o çaresizlik ancak bu kadar yalın bu kadar içten aktarılabilirdi.
Bu hücrede uzandığım zaman gökyüzünü görüyorum, bir tek onu görüyorum. Günlerim göğün çehresinde, gündüzü geceye bağlayan renklerin soluşunu seyretmekle geçiyor.