Celil Cavanşir
@cllcvnshr
Kitap yazmadığım zamanlarda okuyorum.
Şu anda okuduğu kitaplar
Küçük İskender adıyla tanınan ünlü şair Derman İskender Över 55 yaşında hayatını kaybetti. Küçük İskender geçtiğimiz yıldan bu yana kanser tedavisi görüyordu. Ünlü şair, şiir, roman, deneme, günlük gibi pek çok edebi eserinin yanı sıra Ağır Roman filmi ile de sinemada yer almıştı.
Rahat uyu, şairim...
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Gidemeyen İnsanın Şiiri
Çekip nereye gidesin
Gitmeye yer de yok ki
Veda etmeye insan
Sıkmaya el de yok ki
Artık yazmak imkânsız, bu denli yalnızlığı
Biraz can sıkıntısı
Biraz amansız telaş
Yüreğim boş, elim boş
Hep ağlarım, susarım
Kapının zili çalar, pencereye koşarım…
Artık özlenmiyor da, insan gibi özlemek…
Yazın tam ortasında buz keserek üşürüm
Sıkar mengenesinde beni soğuk duvarlar
Bu kapının ötesi güneşlidir, sıcaktır
Uzaklarda bir yerde öleyazan ümit var
Ne büyük faciadır erkek ümitsizliği
Sen sonuncu ümitsin
Yabancılar içinde
Birce defa gitme de, beraber yaşlanalım
Birce defa dilinden güzel seslensin adım
Güzel anımsıyorum sonuncu gidişimi
Ceketimi götürdüm, gittim ve hiç dönmedim
Bak gitsem bu sokaklar sıkar seni emin ol
BU ŞEHRİN GECELERİŞiir
Kandırmak, boşunaymış kendimi,
kızarmış gözlerle,
dağılmış duyğularla
yazmak da boşunaymış.
Çünki Vatanın tadı başka…
Ruhun derinleklerinden gelen
varsa ilık və sıcak bir sızıntı.
İşte bitmeyen inatlı bir ağlamakla,
işte durmadan haykırmakla
anlata bilirmiyim Vatanı?..
Yaza bilirmiyim
acıların dinmeyen yanılarını?..
Yaza bilirmiyim işte
gözlerimden filizlenen
hasret tomurcuklarını?..
Anlata bilirmiyim acaba
aklımdan keçenleri?..
Kınamayın arkadaşlar,
el şehrinde
kahrından içenleri.
Bu şehrin geceleri erken düşer,
Bu şehrin seherleri erken biter.
Bizim yerlere benzemez
bu şehrin iç yapısı.
Çalmak için
Celil Cavanşir şiiri (azerice)Edebiyat
Gedə bilməyən adamın şeiri...
Hara çıxıb gedəsən?
Getməyə yer də yoxdu...
Vida etməyə adam
Sıxmağa əldə yoxdu...
Daha yazmaq da olmur bu boyda tənhalığı...
Bir az can sıxıntısı
Bir az nigarançılıq
Ürəyim boş, əlim boş
ağlayıram, susuram
Qapı zəngi çalınır, pəncərəyə qaçıram.
Daha darıxmaq olmur, adam kimi darıxmaq...
Mayın tam ortasında üşüyürəm, donuram.
Sıxır məngənəsində məni soyuq divarlar
Bu qapının o tayı günəşlidir, istidir
Hardasa çox uzaqda öləziyən ümid var
Ən böyük faciədir kişi ümidsizliyi...
Sən sonuncu ümidsən
Bu yadlar arasında
Bircə dəfə “getmə” de, qalım birgə yaşlanaq
Bircə dəfə dilindən gözəl səslənsin adım.
Yaxşı xatırlayıram sonunucu gedişimi,
Pencəyimi götürdüm getdim və qayıtmadım...
Bax, getsəm bu küçələr səni darıxdıracaq...