Nagehan
@clytiee
şeffaf çizdim ben zaten kendimi
Hakan Günday'ın okuduğum ikinci kitabı. Beni bu yazarla tanıştıran Mesut beye çok teşekkür ederim... İnsan kaçakçılığını konu alan ama bununla da sınırlı kalmayan felsefe, psikoloji, yaşam, hiçlik duygusu, varoluş sancısı, kendini arama, hayata tutunmaya çalışma, hayata tutunamama, hayatta hicbir şey bulamama, mutlu olamama... gibi duyguları direkt okuyucuya hissetiren kitabımız, başladığımız yerde bitiyor gibi görünse de ne okuyucu ne başkarakterimiz aynı hissetmiyor. Hakan Günday'ı okuyun, okutturun, ısrarla tavsiye edin!
Reklam
Bugüne kadar kaç kitap okudum bilmiyorum ama bu tarz bir kitap okumadım ondan eminim. Hakan Günday sanki dünyaya kafa tutarak kimsenin yazmadığı ya da yazamayacağını ben yazarım demiş ve bu kitabı yazmış. Aslında kitap rahatsız edecek kadar gerçek ve çarpıcı. Kitap içimdeki pencereleri tek tek kapatıp bana yeni bir dünyanın kapılarını açtı...
"Göç sırasında yolda bulup evlat edindiği oğlu tarafından, camide yanıbaşında bıçaklanan babasına, öldü diye küsen Kemal. Bir kurbanın derisi yüzülürken bıçağın kaymasıyla tek gözünün ışığı sönen, kalan gözüyle hepimizin yerine gören Kemal. Bir gün tek başına okula gidip öğretmene 'bana okuma öğret' diyen, öğrenince hiç durmadan okuyan, yazan Kemal. Ağıtçı Kemal, kominist Kemal, Çukurovalı Kemal. Kemal Sadık Göğceli"
