A efendi nimetler önünde hazır diye zorbalık edip semirme, işin sonunda zebun düşer yolda kalırsın
Fazla naz ve nimet seni şişmanlatırsa nasıl menzil alırsın ?
Bu bir eve varma hissiydi; temiz ve dinlenmiş olma; güvenli ama özgür olma; asla bir yere kaçmayan bir sevgi; mayıs güneşi gibi ısıtan, ama fırın ya da kuş tüyü yatak gibi yakmayan bir sevgi... insanı rahatsız etmeyen, canından bezdirmeyen bir sevgi.