Düşüncelerinizle barış içinde olmaktan vazgeçtiğinizde konuşursunuz. Kalbinizin yalnızlığında ikamet edemiyorsanız, dudaklarınızda yaşamaya başlarsınız ve ses bir oyalanma, bir eğlence olur size. Ve dile getirdiğiniz çoğu şey, düşündüklerinizin yarısını öldürür.
Zira sevgi taçlandırdığı kadar çarmıha da gerer sizi. Besler, büyütür hem de budar sizi. Doruğunuza tırmanıp, güneşte titreyen en hassas dallarınızı okşadığı gibi, köklerinize de iner ve sarar, toprağa sıkı sıkı tutuşlarınızı.