İnsanların daha büyük ve değerliyi, başkayı ve önemliyi hepi topu birkaç saniye bakarak geçtiklerini ve daha geçerken unutmalarını, sonra en sıradan ve kaba şeye tüm benlikleri ile eğilebildiklerini o zaman gördüm.
Ağlamadan
dillerim dolaşmadan
yumruğum çözülmeden gecenin karşısında
şafaktan utanmayıp utandırmayıp aşkı
üzerime yüreğimden başka muska takmadan
konuşmak istiyorum.
Ben dünyaya doğru yürümekle meşhurum
kökten dallara yürüyen sular gibi
yürürüm kömür ocaklarına, çapalanan tütüne
yürürüm hüzün ve ağrılar çarelenir
dağların esmer ve yaban telâşından kurtula diye
toma tezgahlarında demir.
Yürürüm çünkü ölümdür yürünülmeyen
yürürüm yürüyüşümdür yeryüzünün halleri
kanla dolar pazuları tarladakilerin
hızar gürültüsü içinde türkülenir bir öteki
gökleri göğsümden aşırtarak yürürüm
yağlı kasketimin kıyısında nar çiçekleri.
Ben dünyaya doğru yürümekle meşhurum bahar da sürgülenir içime katranlar da
hem koşarak yarattığım sevgiler vardır
hem körlenmiş sevgilerin acısıyla koştururum.
Beni sular
kocaman taşları parçalayarak hatırlıyor dağlarda
Puan vermedi·96 syf.·
2024 3. kitabı
Kitabı çocukluğumda okumaya başlamış ve pek bir şey anlamamıştım. Şimdi okuduğumda ise bana oldukça hüzünlü gelen bir kitap olduğunu söyleyebilirim. Gülünü kaybetmenin acısını taşıyan, pişmanlıkları olan, yalnız kalmış ve yolunu kaybetmiş bir insanın dünyaya, insana, hayata dair düşüncelerini ifade ettigi bir kitap. Bir çocuk kitabı değil sanki bir yas kitabı.
