Kitap ağır ilerliyor ama yavaş yavaş kana karışır gibi içine çekiyor o dünyaya giriyorsunuz. Çok uzun zamandır beni gerçek dünyadan ayırıp kitabın dünyasına sokan bir kitap okumamıştım. Kitap bittiğinde Nietzsche’nin yalnızlığı, daha çok hiçbir zaman mutlu olamaması ve hastalıklarla boğuşmasını bilmek gözyaşlarımı tutamamama neden oldu. Tokat etkisi yarattı bende. Koca bir gün geçti ve hala etkisinden çıkamadım. O seansların yapıldığı odada artık bulunamayacak olmak üzerimde bir ağırlık bıraktı.