Kitap cadılar ile cadı avcılarının ölümcül bir düşmanlıkla birbirinden ayrıldığı bir dünyada geçiyor. Cadı olan Lou, kimliğini gizleyerek hayatta kalmaya çalışırken kader onu bir cadı avcısı olan Reid ile zorla evliliğe sürüklüyor. Hikaye ilk bakışta “nefretle başlayan bir birliktelik” üzerine kurulmuş gibi görünse de, zamanla ikisini sadece birbirine değil, aynı zamanda kendi inançlarına ve geçmişlerine de sorgulatan bir sürece dönüşüyor.
Lou karakteri benim için oldukça renkli ve keyifli bir karakterdi; onu okumak gerçekten çok eğlenceliydi. Reid ise tam anlamıyla “adamın dibi” diyebileceğim bir karakter. Anlayışı, sabrı ve ince düşünceleriyle tam bir green flag diyebilirim.
Sadece Lou ve Reid’in ilişkisi kağıt üstünde “düşmandan aşka” dinamiği taşısa da, geçişler bazı yerlerde hızlı ya da eksik hissettirdi. Bu yüzden zaman zaman “ne ara bu noktaya geldiler?” diye düşündüğüm oldu.
Fantastik taraf ise aslında büyük bir sır üzerine kurulu; karakterlerin sandığından çok daha derin soy bağları ve geçmiş bağlantılar ortaya çıkıyor. Finalde ben de karakterlerle birlikte şaşırdım çünkü herkesin birbiriyle akraba çıkması “Ben neyi kaçırdım?” diye sorgulattı. Bu kısım kafa karıştırıcıydı.
Yan karakterler, özellikle Coco ve Ansel, hikayeye güzel bir renk katıyor ama onların hikayeleri ve dünyaları da daha derin işlenebilirdi. Bu yüzden genel olarak “potansiyeli çok yüksek ama tam açılmamış” bir evren hissi bıraktı bende.
Özetle; sevilebilir karakterler ve ilgi çekici bir dünya var. Ancak özellikle sonlara doğru romantik gelişim ve fantastik mitoloji dengesi tam kurulamadığı için hikaye biraz hızlı toparlanmış ve aceleye gelmiş gibi hissettirdi.
Küçük Yerler 4 - Boş Gülüşler #okudumbitti
“Küçük Yerler Dörtlemesi”nin finali Boş Gülüşleri bitirdim ve şu an içimde tuhaf bir boşluk var… Hani bazı seriler bittiğinde “tamam güzel kapandı” dersin ya; burada hem kapandı hissi var hem de o kasabanın sisi üzerime sinmiş gibi.
Bu kitapta beni en çok çarpan şey şu oldu: Ollie’nin yokluğunun ağırlığı. Üç aydır kayıp olması, geride kalanların “acaba…?” duygusuyla yaşaması, bir yandan da umudu bırakmaması… Coco, Brian ve Phil’in o inatçı arkadaşlık hâli var ya, işte o şey kalbimi sımsıkı tuttu. Çünkü bu seri korkutmayı biliyor ama aynı anda “birlikte olunca dayanılır” duygusunu da çok iyi veriyor.
Ve tabii Gezici panayır… Korku türü için “kolay lokma” gibi görünen bir mekân ama yazar bunu bildiğin kabusa çevirmiş. Panayırın o yapay neşesi, ışıkları, gürültüsü, arkadaki çürük his… Bir sayfada “eğlence” gibi duran şey, diğer sayfada “ben burada niye huzursuzum?”a dönüşüyor. Palyaço, oyuncak, lunapark gibi detaylar bende zaten tedirginlik tetikler; burada resmen üstüne basa basa o tedirginliği büyütmüş.
Gülümseyen Adam’la ilgili sevdiğim şey şu: Klasik “kötü kötü olduğu için kötüdür” çizgisinin biraz dışına taşıp, oyun kuran bir tehdide dönüşmesi. Sanki her hamlesi “korkutayım” değil de “ikna edeyim, kandırayım, merak ettireyim” gibi. Özellikle Ollie’nin sisin ötesindeki tarafta tek başına sıkışıp kalması ve orada ipuçlarını kovalamaya çalışması… Ollie’nin cesareti burada daha “olgun” bir şeye dönüşüyor; korkuyor ama korkunun elinden tutup yürüyor gibi.
Final kitaplarında hep bir risk vardır ya; ya fazla uzar, ya da “hadi bitsin” diye koşturur. Ben burada genel olarak çok tatmin oldum, çünkü tempo bir an bile düşmedi. O “SONRA NE OLUYOR?” hissi gerçekten hiç bırakmıyor. Bölümler kısa, akış hızlı, bir de araya serinin genel
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Küçük Yerler 2 - Ölü Sesler #okudumbitti
Bu seri “çocuk kitabı” etiketine sığınıp hafife alınacak türden değil. Katherine Arden’in kalemi öyle bir atmosfer kuruyor ki, sayfalar ilerledikçe soğuğu gerçekten teninde hissediyorsun. Hemlock Dağı’ndaki o kar fırtınası, dışarıdaki beyaz sessizlik ve içeride giderek artan tedirginlik… Kitap resmen “sıcacık battaniye + tıkırtı sesleri” kombinasyonu gibi.
Ollie, Coco ve Brian zaten ilk kitaptan sonra “tamam artık biraz normal şeyler yaşasınlar” dedirtiyordu ama… tabii ki olmaz. Bu sefer korku bambaşka bir yerden geliyor: hayaletler ve “duyulmak isteyen” sesler. Bence kitabın en güçlü tarafı burada: sadece ürkütmekle kalmıyor, o ürpertiyi bir hikâyeye ve acıya bağlıyor. Yani korku boşuna değil; bir şeylerin yarım kalmışlığı var, bir adaletsizlik hissi var. O yüzden sayfaları çevirirken hem geriliyorsun hem de “tamam, şimdi bunu çözmeleri lazım” diye içten içe çocuklarla aynı safa geçiyorsun.
Bu kitapta özellikle Coco’nun parladığını söylemem lazım. Zekâ, sezgi ve pratiklik tarafı çok iyi işlenmiş. Ollie’nin iç dünyası da yine güçlü; hem korkuyla hem de kendi duygularıyla baş etme hâli çok gerçek. Brian ise daha geri planda kalmış gibi hissettirdi (keşke daha çok sahnesi olsa!) ama olduğu yerlerde “iyi ki varsın” dedirtiyor. Üçünün arkadaşlığı kitabı taşıyan ana damar zaten: “tek başına olma” duygusu, kar fırtınasının izolasyonu ve gecenin o tuhaf sessizliğiyle birleşince, aralarındaki bağ daha da anlamlı oluyor.
Mekân seçimi ise tam isabet: yeni açılmış bir dağ oteli ama duvarların içinde eski bir geçmiş var… lobideki o rahatsız edici detaylar, ışığın yetmediği köşeler, geceleri değişen sesler… Arden, “görmediğin şey” korkusunu çok iyi kullanıyor. Bazı sahnelerde gözüm farkında olmadan sayfada bir sonraki cümleye kaçtı;
Seriye veda etmiş bulunmaktayım çok sevdiğim bir evren oldu. Ollie ve çocukları özleyeceğim. Yazarın yazım dili oldukça güzeldi sadece son kitap azıcık daha uzunca yazsaydı daha iyi olabilirdi, olaylar çok hızlı yaşandı ben çocukların ne yaptığını anlayamadım azıcık. Ama haricinde iyi bir final kitabıydı. Çocuk ve korku kitaplarını seviyorum diyorsanız net bakın. Bu kitapta Ollie yalnız başına bir şeyler yapmaya çalıştı, aslında yazar izin verse bence halledebilirdi ama tabi ki Coco ve Brain olmazsa olmazdı, onlarda normal dünyada çok çabaladılar sonucunda hepsinin bir arada olması güzeldi. Çok rahat okunan bir seriydi.
Didier Nourrisson’ın Sigaranın Kültürel Tarihi, aslında kamu spotu gibi duran bir sosyal kültür/sanat kitabı. İçeriğini inceleyip ve sigaranın sanat tarihinde konumunu da bolca ele aldığını görünce almıştım. Sigaranın ne kadar zararlı ve nelere yol açtığını toplumsal yaşamımızda farkındayız zaten, o yüzden size bildiklerinizi değil, bilmediklerinizi yazmam mantıklı, faydalı geliyor. Sigaranın, ilk olarak 1492’de Kristof Colomb ve kendisi kadar işe yaramaz tayfasıyla Hindistan sandığı Amerikan yerlilerin ağzında görünce, “günlüğünde yerliler ağızlarında yanmış çubuk taşıyor,” şeklinde yazacaktı. Bunu devam ettirecek olan Hernan Cortes ise, Meksika’da Küba adasını 1519’da işgal etmiş ve hemen hemen aynı şeyleri yazacaktı. Sigaranın sigara olarak ortaya ilk çıkışı ve ismini de İspanya’da alacaktı.
Sigaranın karikatürist afişlerine geçişi ve ressamların tuvallerinde yer edinmesi ünlü çizer Paul Gavarin’le ortaya çıkmıştır. 1794’te Buhar Makinesini icat eden James Watt’ın yaşadığı dönem, aynı zamanda sigaranın toplumsal yaşama yavaş yavaş alışkanlığının simgesidir. Dumanın hakimiyet yılları 18. Yüzyılda, makine icatlarından sonra sigara içicilerin manzaraları ressamların fırçalarına konu olmuştur. Monet’nin ölümsüzleştirdiği Saint-Lazare Garı’nın tablosu (The Gare-Saint Lazare), Caillebotte’un beyazlar ve yağmur damlarıyla kaplı meydan resimleri (Rain Day, Paris), Manet’nin şeker beyazına çalan hafif bulanık ve flu efektli beyaz elbiselerine (Kırda Öğle Yemeği), yine Monet’nin birçok kez çizerek serileştirdiği Nilüferler ve Van Gogh’un köy yaşamına sinen is kokusu ve izleri...
Edebiyat alınında ise, kadının sigara içerek, toplumsal yaşamdaki hakkının erkekle denk sayılabileceği düşüncesi yer alıyordu. Sigara imgesi, kız erkekler kavramını doğurmuştu. Bunların öncülerinde
Karanlık Sular
Karanlık Sular (Küçük Yerler Dörtlemesi- 3. Kitap) #katherinaarden #olimposçocuk #okudumbitti #okuyucuyorumu #kitapönerisi #tavsiyekitap
Herkese selam :) Küçük Yerler Dörtlemesi serisinin üçüncü kitabı "Karanlık Sular" ın yorumuyla karşısındayım.
Konusu: "Şimdilik hoşça kalın. Bu, Ollie, Coco ve Brian onu son kez alt ettiklerinde Gülümseyen Adam’ın onlara söylediği son ürpertici sözdü. Ve Gülümseyen Adam verdiği sözü her zaman tutardı. Bu yüzden ışıklar titreyip kapı tıkırdadığında bunun tek bir açıklaması olabilirdi: Gülümseyen Adam geri dönmüştü. Kapının önünde G diye imzalanmış, gizemli bir not buldular. Yeni, korkutucu bir oyun başlıyordu.
Ancak üç arkadaş Gülümseyen Adam’ın kâbus gibi yeni planını çözmeden önce aileleriyle beraber Vermont’un Ness Gölü canavarının yaşadığı söylenen Champlain Gölü’nde günübirlik bir gezintiye çıkacaklardı. Brian çok heyecanlıydı çünkü Jamaika’daki akrabalarını ziyaret ettiğinden beri yelken açmamıştı ve Gülümseyen Adam’ın tehdidi bile nihayet çok eğleneceği kesin olan bu günü gölgeleyemezdi. Eski en yakın arkadaşı Phil ve yeni en yakın arkadaşları Coco ve Ollie ile birlikte tekneye tıkılıp kalsa bile. Ama ıssız bir adada mahsur kalıp hem karada hem suda hareket eden bir canavar peşlerine takıldığında eğlence fikri uçup gidecekti. Gülümseyen Adam nihayet çok tehlikeli bir rövanş için sahneyi hazırlamıştı. Ama bu kez, Brian da oyuna hazırdı."
Yorum: Gerilim, gizem dolu bir maceraya yelken açarken bu kadar olacağı aklıma gelmezdi doğrusu. Brian, Coco ve Ollie bu macerada çok daha cesurlardı. Fakat kitabın sonuna geldiğimde bunu beklememiştim. Dördüncü kitabı hemen sipariş vereceğim. Gerilim seviyorsanız kesinlikle tavsiye ederim. Yazarın kalemine, yüreğine ve emeklerine sağlık. Benden şimdilik bu kadar :) Hepinize keyifli okumalar ve