‘y
@coffeeaddictedesigner
İnsan hepsini aynı anda düşünemiyor ama görebiliyordu. Aklımdaki kelimelerin, aklımdaki hayallere yetişememesi gibi bir şeydi bu. Kelimeler duygularıma yetişemiyor ve yetersiz kalıyorlardı. Demek ki duygular, şu karşımdaki ışıl ışıl parıltılı gök gibi aslında birer resimdiler. Bütün âlemi hissediyordum da sanki onu düşünmem daha zordu.
Öleceğim, vuruldum çünkü bilmeden,
İsterse öldürmeyi çok iyi bilen
Ve elbet bunu isteyecek olana.
Durup baktığımda nasıl olduğuma
Ve bana attırdığın o adımlara,
Anlıyorum, bakınca ne olduğuma,
Olabilirdim bundan kötü bin defa.