Başkaları onlara gönül verecek bir varlık bulur mutlaka. Ben ise, bana bağlanmayı hayal eden biriyle bile karşılaşmadım henüz. Herkes başkaları için kendini parçalıyor; bana ise kibar davranmakla yetiniyorlar.
Sen ki, kötülüğü ancak kulaktan dolma bilirsin... Sen elbette ideal olarak güzelsin. Her şey şafak sökümüne getirir seni ve belki de bu nedenle artık göremeyeceğim...
Ne denli istemiş olursam olayım belki de hayale kapıldım, belki de onun bana önerdiği şeyin düzeyine çıkamadım. Peki, ama bana ne öneriyordu? hiç önemi yok. Yalnız benim kastettiğim anlamda sevgi; -ama sevgi dedimse o gizemli, olasılıksız, biricik, kafa karıştırıcı ve kuşku kaldırmayan sevgi- yani ancak her imtihan dayanıklı olduğu haliyle sevgi burada mucizenin olmasını sağlayabilirdi.
Bende onu etkileyen şeyin ne olduğunu söylemek için beni birkaç dakika daha tutuyor: Düşüncemde, dilimde, tüm varoluş tarzımdaki bu şey -hayatım boyunca en fazla duyarlı olduğum iltifatlardan biri- sadeliğim imiş.