Bu zamana kadar okuduğum en değişik öykü kitabı.
Aslında insanı düşünmeye sevk edecek öyküler yazmış yazar. Bir öykü üzerinde oturup saatlerce konuşulabilir. Bu açıdan çok beğendim. Deneme tarzında da olmuş diyebilirim.
Biraz da gerçeklikten uzaklaşmış, yani her öyküde fantastik bir içerik var.
Genel olarak beğendim. Tavsiye ederim.
Hikayelerde kader,korku,pişmalık, vicdan, arzu, ölüm ,adalet, ilahi adalet, merhamet, acıma, fırsat… insana dair ne kadar can alıcı konu varsa hepsi usul usul işlenmiş.
Işığın tam tepeden geldiği bir odada , aynanın karşısına oturtuyor insanı Buzzati ve başlıyor yazmaya çizmeye. Bu fantastik ve gerçeküstü dünyanın gerçek karakteri oluveriyor okuyucu.
Asansör hikayesinde mesela , belki hepimizin günde bir kez başına gelen bir an vardır. Ve Dino şöyle diyor bunun için : ‘Dünyada birbirini tanımayan iki kişinin yüzlerinin bu kadar aptalca bir ifadeye büründüğü tek yer asansör olmalıdır.’ Gerçekten de tanımadığınız biriyle bir asansörde olmanın yarattığı o tuhaf hissin farkındalığını ve aptallığını yaşatıyor insana. Ve öyküdeki asansör saatlerce yerin dibine hareket ediyor içindeki üç kişiyle…
Kitaba adını veren ilk öykünün bana bıraktığı soru : Ya gerçekten olmayan bir şeyden kaçıyorsam ben de yıllardır ? Ya hepimizi Colombre ile korkuttularsa ve aslında o canımızı almak için gelmemişse ? Ya da şu da olabilir, Colombre zararsız olduğunu ,sadece elçi olduğunu söyledi ama Stefano kayıkta bir iskelet olarak kıyıya vurdu.Belki de Stefano’nun babası haklıydı ve denizden uzak durmalıydı..
Bazı öykülerin başında bazısının sonunda bazısının ortasında kocaman boşluklar var..herkes kendinde ne eksikse ne fazlaysa oraya onu koyuyor.
"YARADILIŞ" öyküsünde ; küstah bir ‘tasarımcı ruh’ yaratıcaya tasarısını sunuyor mesela. Kendini beğenmiş bu tasarımcı diğer tasarımcılar gibi 4 bacaklı bir hayvan tasarlamış’ ama resimlere bakılacak olursa bu yürümek için ikisini kullanıyormuş’ ... Kim , dünyanın yaradılışını böyle bir kaç tasarımcı ruhun bir araya gelip tasarımları için "YARATILMIŞLARIN KRALINI" ikna etmeye çalışırken hayal eder ki ?? Tüm öyküleri okurken aynı soruyu sordum,
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Colombre
Tatar Çölü'nden sonra bu da çok güzel bir kitap. Birkaç öyküsü dışında çok sevdim. Dahi bir yazar. Bazı öykülerini özellikle not aldım. Öyküseverseniz mutlaka okuyun derim. Farklı dünyalara gitmek için iyi bir şans...
13 yaşındaki Stefano, babasıyla denize açıldığı bir gün denizde Colombre adındaki canavarı görür. Bu, canavarın yalnızca kendine kurban seçtiği kişi ve onun kanından biri tarafından görüldüğü; Colombre'nin kurbanını yok edene kadar onun peşinden asla ayrılmayacağı anlamına gelmektedir. Bunun üzerine babası, Stefano'yu denizden uzaklaştırır ve hayatına karada devam etmesini ister. Stefano, 50 yıl boyunca bu canavardan kaçar. Ta ki bir akşam, bu kaçıştan eline acıdan ve mutsuzluktan başka bir şey geçmediğini anlayıp onunla yüzleşmeye karar verir.
Burada bir film önermek istiyorum: Turning Red (2022)
Dino Buzzati’nin yazarlığına bayılıyorum. Tatar Çölü adlı romanı (ki şaheserdir) dışında kalan öyküleri başlı başına muhteşem.
Colombre’de de yakaladığı harika temalara gayet güzel hikaye formatı giydiriyor. Mesela Tatlı Gece öyküsünde, bir insanın güzel bir yaz akşamında geceyi seyrederken doğadaki tezatları gözler önüne seriyor. Burada yakaladığı vurguya bayıldım. Eiffel Kulesi, Düşen Kız, Sihirbaz o harikulade ana fikri içeren hikayelerden bazıları..
Hele en sondaki İlahi Komedya’ya gönderme yapan hikayesi, çok güzel..
Dino Buzzati, öykülerinde aforizmaya varan felsefi bir derinliği mutlaka vurgulamıştır. Sıradan olayların barındırdığı basitliği, yalın ve akıcı bir üslupla ifade etmede büyük bir ustadır.
Puan vermedi
İnsanın bilinçaltı gerçekliğini, kendisiyle ve korkularıyla yüzleşme serüvenini masalsı bir atmosfer içinde anlattığı Colombre’de, insanı gerek kişisel korkuları gerekse de toplumun kabul ettiği fikirler yönlendirir. Burada bireylerin, başkalarının doğruları doğrultusunda bir hayat yaşamaya zorunlu kılınmaları ve bu zorunluluk sonucunda hayatın kendilerine sunduğu şans, güç, aşk, ruh dinginliğine sahip olamamaları, Stefano Roi’nin serüveni ile anlatılır.
soninsan.com/yazi/57/dino-bu...