Kendine ''Hayatım nasıl gidiyor?'' yada ''Hayatım daha iyi olabilir mi?'' gibi sorular sormamış bir kişi bilhassa özfarkındalık bakımından eksiktir.
İnsanlık ilk önce Tanrı'ya itaatsizlik etti, ardından durumu daha da kötüleştirecek şekilde onun emirlerini çiğnemeyi sürdürürken ona olan inancını da tamamen yitirdi.
Tanrı, evreni gereklilikten değil, sevgiden ötürü yaratmıştır. Buna insanın ortaya çıkışı da dahildir. İnsanın mevcudiyeti bir zorunluluk olmaktan ziyade keyfi bir lütuf ve armağan meselesidir.
Post modernistler kaplumbağalara benzer; çünkü 'insanlık durumu' (İnsanın, dilinin olması sebebiyle kendi hayatını kaplumbağadan farklı olarak nesnelleştirmesi durumu) fikri onlara aynı derecede yabancıdır.
İnsan daima ölümün gölgesinde yaşayan belki de tek hayvandır. (Kendi varlığının sonluluğunun farkında olması itibariyle.)