Mademki benim sizi, sizin kendinizi gördüğünüz gibi görebilmem ve sizin gözünüze benim kendimi gördüğüm gibi görünebilmem için, gördüklerime sizin gerçekliğinizin aynısını atfetmem -ve sizin de tam tersini yapmanız- gerektiğini ve bunun mümkün olmadığını biliyorsunuz, o halde bana neden hala kendinizden bahsediyorsunuz ki?
Neden tek gerçekliğin, içinde yaşadığınız bu ana ve size ait gerçeklikten ibaret olduğuna inanmaya devam ediyor ve ne kadar uğraşsa da asla sizinki gibi bir ruha sahip olamayacağını bildiğiniz zavallı arkadaşınız aksini söylediğinde hayrete düşüyor, öfkeleniyor ve bağırıyorsunuz?