Beni her iki yandan güçlü duygularla desteklenmiş sütunlar ayakta tutuyor, ama hangisi keder, hangisi neşe diye soruyor ve bilmiyorum, bildiğim tek şey sessizliğe ihtiyacım olduğu, yalnız kalmak ve dışarı çıkmak, bir saat ayırıp dünyama ne olduğu, ölümün dünyama neler getirdiği üzerinde düşünmek istiyorum.
Her şeyde somutluk istiyorum. Ancak böyle avucuma alabiliyorum dünyayı. Ama iyi bir cümlenin bağımsız bir varlığı varmış gibi geliyor bana. Yine de en iyilerinin yalnızken kurulabileceğini düşünüyorum.