History Lovers should bot have missed to read it1000k
Dictatorship and Decline
Many historians and citizens criticize Abdulhamid II’s reign for:
Authoritarianism: The 1878 suspension of the constitution and parliament, ruling via censorship and spies
Heavy surveillance and suppression of dissent (especially against reformists)
Massive territorial losses, such as:
Cyprus (to Britain, 1878)
Tunisia (to France, 1881)
Egypt (to Britain, 1882)
Kars, Ardahan, Batumi (to Russia, 1878)
Later, under his weakening rule, increasing control lost in the Balkans
Blocking of internal reform movements, such as those led by the Young Turks
So, it’s valid to see his legacy as mixed or even damaging depending on your historical lens.
How to Think About It Historically
Both views can be partially valid — here's a neutral framing:
Positive Legacy Negative Legacy
Distopya okumak hep çok zor gelmiştir bana. Hayal etmesi, empati kurması zor, ekstrem senaryolar. Peki gerçekten öyle mi? O denli uzak mıyız bu senaryolara? Damızlık Kızın Öyküsü bu soruyu, okuduğum süre boyunca zihnimde diri tutan bir kitap oldu. Belki bazı yönlerden çok uzaktık, ama insan olmakla birlikte gelen bazı yönlerden ise çok yakın. Kısaca tüm çevresel kirlilik ile beraber doğum oranları sıfıra inmiş, insan ilişkileri 'yozlaşmış'. Ve muhafazakar Hristiyan bir zümre(Jacob'un oğulları) tarafından ABD yönetimi ele geçirilmiş ve "İncil kanunları" ile teonomik bir yönetim kurulmuş, ülkenin yeni adı Gilead Cumhuriyeti. Kadınlar ikinci sınıf insan muamelesi görüyor ve toplum kabaca beş sınıfa ayrılıyor: Gilead yönetiminden sorumlu Komutanlar, Komutanların eşleri, komutan ailesinin cariyesi konumundaki damızlık kızlar, komutan ailesinin hizmetçisi konumunda Marthalar ve halkın geri kalanını oluşturulan düşük insanlar. İncil'de yazdığı haliyle, Yakup'un eşi Rachel'in çocuğu olmuyor ve bu yüzden kendisini suçlu hissediyor. Rachel, Yakup'a cariyesi olan Bilhah'ı sunuyor ve ondan çocuk yapmasını istiyor. Çocuğu da kendisi sahiplenecek ve Yakup ile Rachel'in çocuğu olacak bu çocuk. Bu senaryoyu Gilead'da ayin şeklinde düzenli olarak her komutan hanesi gerçekleştiriyor. Üreme yeteneği olduğu bilinen damızlık kız, komutandan çocuğu olması için ilişkiye zorlanıyor (damızlık kız olmak istemiyorsa Koloni'lerde köle gibi çalışmak zorunda) ve komutanın eşi bu ilişkiden doğan çocuğu büyütüyor. Çocuğun biyolojik annesi olan damızlık kız ise çocuğundan zorla ayırılarak başka bir haneye 'tahsis' ediliyor. Bu kızların isimlerinin bir önemi yok, ait oldukları komutanın ismiyle, "onunki" şeklinde adlandırılıyorlar. Hulu tv tarafından dizisi de çekilen ve Emmy, Altın Küre gibi ödüllere
Reklam
The book, In the Land of White Lilies, was written by the famous journalist and columnist former priest, Russian Immigrant Grigoriy SpiridonovichPetrov. Born on January 26, 1866 in Yamburg, Petrov graduated first from the seminary and then from the theological academy in 1891, becoming a priest and later choosing to become a teacher. This book, which appeared in Russian in 2005, was published in Serbian in 1923 and in Bulgarian in 1925. The book was published in 1925 with the death of Russian immigrant Grigoriy Spiridonovich Petrov of cancer on 18 June 1925 in the Maison de Sante clinic near Paris.
When Petrov started his journey with the question of how to build Russia, when he began to explain the time and importance of working in his lectures, these lessons were censored, and for this reason he gave up being a teacher in educational institutions and working in churches. As a result of this, Petrov's conflict with the church began and in 1908 his religious titles were stripped. After receiving his title, he was banned from going to Moscow Petersburg and living there for 7 years. During this period, his main job was journalism. He started writing articles for the newspaper Russkoye Slovo. Petrov hoped that Yugoslavia, which opened its door to him in this process, and Bulgaria, which was spiritually close to him, would develop. Speaking in Yugoslavia first in Russian and then in Serbian, Petrov spoke especially with Muslim women about the role of women in the world and society.
In The Land of White Lilies, he describes how Finland, devoid of precious metals in the midst of swamps and rocks, managed to escape poverty and create an ideally economically, politically and culturally developed society. Adolf Ivar Arwidsson, the leader of the first national awakening in
Name any valued human trait--intelligence, wit, charm, grace, strength--and you will find an inexhaustible variety and complexity in its expression among individuals. Yet we insist that such diversity does not provide grounds for differential treatment at the most basic level. Whatever merit, blame, praise, love, or hate we receive as beings with a particular past and a particular constitution, we are always and everywhere due equal respect merely as persons.
But why? Most who attempt to answer this question appeal to the idea that all human beings possess an intrinsic dignity and worth--grounded in our capacities, for example, to reason, reflect, or love--that raises us up in the order of nature. Writer rejects this predominant view and offers a radical alternative.
To understand our commitment to basic equality, Humanity without Dignity argues that we must begin with a consideration not of equality but of inequality. Rather than search for a chimerical value-bestowing capacity possessed to an equal extent by each one of us, we ought to ask: Why and when is it wrong to treat others as inferior? Sangiovanni comes to the conclusion that our commitment to moral equality is best explained by a rejection of cruelty rather than a celebration of rational capacity. He traces the impact of this fundamental shift for our understanding of human rights and the norms of anti-discrimination that underlie it.
Siyaset bilimciler, sosyologlar, felsefeyle ilgilenenler kadar biz hukukçular için de nadide bir eser. Kitabın 63-69 bölümleri arası mahkemeleri anlatır. Fakat
eseri değerli kılan Atina da kodifikasyon sürecini ele alış şeklidir. Kitabın İngilizce adı ‘constitution of the athenians’olup, çeviri düz olarak yapılırsa ‘atinalıların anayasası’ na tekabül etmektedir.
Demokrasi rejiminin ideal olduğu; ancak süreç içerisinde aksaklıklar sergilediği, bunları bertaraf etmek için girişilen yolları samimiyetle ve olabildiğince objektif biçimde anlatmış Aristoteles. Ünlü Solon’un yurttaşlar arasında eşitliği ve adaleti sağlamak amacıyla başlattığı reform hareketinin sonrasındaki süreç kaleme alınmıştır.
Atina dendiği zaman akla ilk gelen demokrasidir. Biz hukukçular ‘hukuk devleti’ için demokrasi nin bir zorunluluk değil, kolaylaştırıcı olduğunu biliyoruz. Bu düzlemde bende hayranlık uyandıran husus, bugün; uluslararası siyaset literatüründe ‘check and balance’ adı verdiğimiz dengeler sisteminin, ismi zikredilmeden, o dönemde, özüne ulaşma çabasına şahit olmak oldu. Aynı iradenin bir tezahürü olarak, “Atinalılarda”,her bir kurumun, kuruluşun veya mekanizmanın; varlığına münhasır bir denetim mekanizmasına haiz olmadan içtimai müessesede kendine yer bulamadığını görebiliyoruz.
Atinalıların devleti ilgilisine heyecan verici olmakla birlikte akıcı bir kitap değil. Yer yer bu bir anayasa kitabı veya bu bir tarih kitabı diyebilirsiniz.
Hukuki açıdan temyiz mekanizmasının varlığı, suç ve cezaların ağırlığına göre mahkemelerin değişiklik göstermesi bugünün yargı örgütünün temellerini işaret eder. Hakimlik görevi çok önemlidir Atina da; cezaların da en ağırı bu göreve yapılan ihanettir.
#okudumbitti
#L. N. Tolstoy
#AnnaKarenina
#1062sayfa
Selam kitap canlar. Anna Karenina için yorum yazmak benim için biraz zor olacak. Tolstoy rus edebiyatında tartışmasız en iyi yazarlardan. Savaş ve Barış, diriliş kitaplarını okuduktan sonra söyle bir düşünüyor insan. Bir yazar yazdığı kaç eserle başyapıtlar arasına yerleşebilir acaba? Sanırım Tolstoy bu anlamda bir hayli eser kazandırmış edebiyat dünyasına. Çünkü bence savaş ve barış, diriliş ve anna karenina kesinlikle birer başyapıt.
Kitabı okurken o kadar çok duygudan duyguya geçip, kendi içinizde değişimler yaşayarak bitiriyorsunuz ki kitabı, son sayfada bi şöyle gözleriniz dalıp dalıp gidiyor.
Tolstoy dönemin Rusya'sında öyle güzel bir gezintiye çıkarıyor ki okuru, bir bakmışsınız şehirde aristokrat bir kesimle yan yanasınız, bir bakmışsınız köyde çiftçiyle ot biçiyorsunuz. Ve tüm bunları öylesine yaşıyor ki insan, kitabın filmi yapıldığında neden aynı zevki alamadığınızın cevabını buluyorsunuz kitapta. Ya bir bebeğin emekleyişini, tepkilerini öyle güzel anlatmış ki yazar tebessüm ederek okuyor, kendinizi orada hissediyorsunuz. Biz Levin'le ve köylülerle ot biçtik, dolli ve çocuklarla nehirde yüzdük, Levin, Stepan Arkadyiç ve Vesanka ile su çulluğu avladık daha neler neler okuyun göreceksiniz.
Ben kitabın aşk, evlilik ve ilişkiler kısmına çok girmek istemiyorum. Zaman zaman kızdığım, öfkelendiğim, ama sayfalar ilerledikçe ve insan duygularının ayrıntılarıyla yüz yüze geldikçe konunun ne kadar tartışmaya açık olduğunu farkediyor insan. Kesinlikle okunması gereken kitaplar arasında olmalı diyerek alıntılarla devam edeceğim. Zira epey uzun bir yolculuktu.
"Böyle taşkın bir karakterle ve kıt bir akılla doğmuş olması onun suçu değildi" sayfa 114
"Hiç kimse durumundan hoşnut değil, ama herkes aklından hoşnut" sayfa
Reklam