Neva
@cottoncandylover
Kitap 2. dünya savaşında kore'nin japonya sömürgesi altında olduğu 1944 yılında fukuoka hapishanesinde geçiyor. Acemi inzibat vatanabe yuiçi, gaddar gardiyan sugiyama dozan, komünist isyankar çö çisu, edebiyat sevdalısı şair yun dongcu, uçurtmacı çocuk.. Her karakter o kadar güzel yazılmıştı ki her birinde savaşın acımasız etkilerini, bir insanın küçük dokunuşlarla ne kadar değişebileceğini görebiliyoruz. Altını çizdiğim etkileyici fazlaca yer vardı. Bir yerden sonra iyi, kötü ayrımı grileşiyor ve kim gerçekten doğruyu söylüyor, hakikat ne diye düşünüp duruyor insan. Kitap, savaşın yanı sıra o dönem çok tartışılan etik dışı bir olaya da değiniyor. Yazar insanlığın ne kadar acımasız olabileceğini geçmişte yaşanılan olaylarla yeniden hatırlatıyor bize. Kore edebiyatına güzel bir giriş oldu
Yun dongcu karakteri aslında o dönemde fukuoka hapishanesinde yaşamış gerçek bir insanmış. Japonya'ya okumaya gelen, naif, kitaplara ve yazmaya aşık, şair olmak isteyen bir gençmiş. Japonya'nın asayişi koruma kanunu'nu es geçmesi iddiasıyla tutuklanıp fukuoka hapishanesine götürülmüş. Yakınları büyük bir çabayla dongcu'nun şiirlerini saklamış, sonrasında kitap haline getirip yayınlatmışlar. Trajik bir hayatı varmış okurken ayrı üzüldüm, araştırırken ayrı üzüldüm. Daha önce varlığını, çabasını ve çaresizliklerini hiç bilmediğim birini kitap aracılığıyla keşfetmek güzel bir deneyimdi
"Unutmazsak geriye bakabiliriz, geriye bakabilirsek hatalarımızı görebiliriz, hatalarımızı görebilirsek kabullenebiliriz, kabullenebilirsek af dileyebiliriz, af dileyebilirsek bağışlanabiliriz ve ancak bağışlandığımız zaman yeni bir başlangıç yapabiliriz."
"Ne yapmak istediğimi ben de bilmiyorum. Ama yağmurlu bir günde bilmediğim bir sokakta şemsiyesiz yürüyen solgun bir adamı arkadan görürsem o şairi
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
akıcı ve keyifliydi. çocukların dostluğu filme göre daha yoğundu, beraber (+zorbaların) geçirdikleri zamanları okurken eğlendim. ve richie kitapta da favori karakterim oldu. pennywise'a dair muazzam detaylar var. ilk tasvir edilişi heyecan vericiydi
malum kanalizasyon sahnesini fazlasıyla garipsedim. mantık çerçevesine oturtulmadan bir kişinin onayıyla gelişen bi sahneydi, şaşıramadım. yazar şöyle bi sahne yazmasa içinde kalırdı herhalde
beverly'in yazılışını beğenmedim maalesef. stephen king kitabın %20-25ini falan beverly'i abartıp kabartmak için yazmış. abartılı övgülerin çoğu ergenlik dönemlerinde yazılıyor ve bir tık seksüelize edildiğini düşünüyorum. yetişkinliğini de her açıdan çok beğenemedim açıkçası
sonlara doğru bazı yerler uzatılmış gibi. kaybedenlerden sapmayıp ilerleseymiş daha güzel olurmuş
ayrıca son sözde stan'in mektubunu bekledim ama filme özelmiş. çok sevdiğim bir sahneydi
filmde garipsediğim, bağlantı kuramadığım ne varsa kitapta daha derin, daha temiz anlatılmış. kafamdaki tüm soru işaretleri cevaplanmış gibi oldu. ayrıca filmde olduğu gibi burada da içime sinmeyen, zorlama gelen bir kısım var. keşke o olmasaymış diyorum
kitabı bitirince sadece pennywise'ı anlatmadığını hissediyor insan. hoşuma giden,altını çizdiğim bayağı yer vardı. herkesin ölmeden okuması gerektiğini düşünüyorum
kitap hem kadınların muhafazakar ailelerde yaşadıkları baskıları anlatıyor; hayallerinden koparılıp, orta düzeyde eğitim alıp sonrasında evlenmeleri, birisinin karısı olmaları ve çocuk yapmalarına dair. hem de halkın acısına, sınıfsal farklılıklara, dayanışmaya, ayaklanmaya değiniyor. ayrıca hem halkın hem kadınların özgürlük savaşı söz konusu. sonrasında ghandi'nin özgürlüğe dair direnişini tekrar tekrar araştırdım. hindistan'a dair bakış açımı yüksek oranda değiştirdiğini söyleyebilirim
büyük bir zevkle ve heyecanla okudum. sanki kitap değilde bir dizi izliyormuş gibiydi. bazı yerlerin altını çizdim ve üstüne çokça düşündüm. lakin kitabın yarısını geçtikten sonra aradığım şeyleri bulamadım
bundan sonra diyeceklerim spoiler olacaktır
demeden edemeyeceğim, bir kadının özgürlüğü ailesinin baskısından kaçtığı gibi alkol almak, erkeklerle düşüp kalkıp, cinselliği doyasıya yaşayıp sonrasında hamile kalmak olmamalı, böyle lanse edilmemeli. bunları ayıp, yasak olarak görmüyorum fakat bir kadın özgürlüğü ilk olarak çokça okumak, araştırmak, eğitimini tamamlamak, çalışabilmek, birisine muhtaç olmamak ve hayatı bireysel olarak tutkularıyla yaşamak olmalı
yazar beni yer yer ne kadar etkilese de sonlara doğru çok kızdım. nerede saire'nin hayalini kurduğu özgürlük, nitelikli eğitim ve iş dünyası? adam akıllı değinmemiş bile. kendinden yaşça büyük bir adamla ilişki yaşayıp hamile kalmak mıydı saire'nin özgürlüğü? annesinin baskısından dırdırından bu yüzden mi kaçtı gerçekten? bilmiyorum ben saire'nin üniversite hayatını daha detaylı, muhsinle gittikleri yerleri, yaşadıkları maceraları, kitaplarını ve işine dair detayları okumaya çok heves etmiştim. hikayenin bu boyutu beni mutlu etmedi bu yüzden. muazzam bir kitap olabilirmiş fakat yazar dramatize etmeyi seçmiş ne yazık ki
eskiden en büyük hayalim denizci olmaktı. bu kitabı okurken de kendimi bir denizci gibi hissettim. sanki nautilus'un içindeyim ve harika betimlemelerle adeta o maceralara tanık oluyorum. beni memnun eden bir deneyimdi.
karakterlerin hisleri ve tutkuları kesinlikle okura geçiyor. ned land'ın özgürlükçü anlayışı, conseil'in mösyö'ye karşı olan sadakati, profesör'ün araştırmaya karşı tutkusu ve kitaptaki en gizemli karakter olan kaptan nemo'nun yoğun duygularının fikirlerine karşı güzel bir neden-sonuç ilişkisi kurması.
favori karakterlerim kaptan nemo ve conseil oldu. kaptan nemo'nun tarih bilgisi, düşünce yapısı, birikimlerini hevesle anlatması beni etkiledi. kendisiyle oturup sohbet etmeyi çok isterdim. conseil'in konuşması ve hitap şekilleri çok tatlı bazı sahnelerini tekrar tekrar okudum. şapşallığını biraz da kendime benzettim. karakter bana flap jack'i anımsattı.
ayrıca kitap muhteşem bir evren kurmakla kalmıyor; kıtalar, denizler, balıklar hakkında da bol bol bilgi veriyor. içindeki resimlerle de hikayeye daha güzel odaklanıyorsunuz. dediğim gibi sanki okumuyor yaşıyorsunuz.
iyi ki okumuşum gerçekten çok sevdim. sonunda buruk bir his oluştu keşke bu kadar hızlı okumasaydım dedirtti. kesinlikle herkesin kitaplığında bulunmalı.
DüşüncelerimEdebiyat
oldukça akıcı bir kitaptı. uzun zamandır günde 70 sayfayı geçik okumuyordum. aynı anda hem üzüldüm, hem heyecanlandım, 1-2 yeri tebessüm ettirdi.
şinako'nun kocasına ve yuvasına olan özlemi içimi cız ettirdi ve şozo'ya aşırı kızdım. farklı şeyler hissetmeme sebep oldu ve kitabı beğendim.
ama sonunun güzel bağlanmasını isterdim. sıradan bir bölümün bitmesi gibi bir sondu, hoşuma gitmedi eğer güzel bir sonu olsaydı 9 verebilirdim ama tam 7'lik bir kitap