Aile Hikayesi - Boş TabakRoman
Aile hikayelerini her zaman sevdim. Güzel başladı aile içi hesaplaşmalar, yılların suskunlukları dile getirilemeyenler derken monolog verildiği kısımlar biraz okumayı yavaşlattı. .
Son bölümde ki son bölümün adı kitabın adını taşıyordu Boş Tabak orda düğümler çözüldü. Sakin,akıcı anlatımını yanısıra iç seslerin fazlalığı evin büyük kızı Zehranın her şeyi içine atması ve yine kendine konuşması beni üzdü. Hiç kimse bu kadar yalnız olmamalı.
Selamlar. Normalde kitaplığından ve sırayla okumadığım kitapları azaltmaya çalışıyordum. Ancak bu güzellik elime geçince o biraz geride kaldı. Ilk kitabı da sevmiştim ama burada işler daha eğlenceliydi diyebilirim. Gerçi kapağına da ayrı bayıldım. Konusundan biraz bahsedeyim. Yıllardır birbirinden nefret eden gazeteci Adriana ve Oburluk Prensi Gabriel beraber çalışmak zorunda kalır. Bu karanlık sırlar, huzursuz ejderhalar ve saklanan gerçekler arasında birlikte çalışmak zorunda kalırken birde nefretlerinin altında bambaşka duyguların olduğunu fark etmeye başlıyorlar. Vuhuu! Ben gibi #enimiestolovers severler toplanın acayip bir kitap ile karşınızdayım. Gabriel her sahnede dikkat çekiyordu. Ahh benim arsız prensim! Karakterler arasındaki atışmalar çok eğlenceliydi. Hani çoğu zaman kahkahalarımı tutamadım. Romantizm–olay örgüsü dengesi ilk kitaba göre daha iyi diyebilirim. O nefretten aşka gerçeğini dibine kadar hissediyorsunuz.
Bu kitabı kapağı için alsam bile pişman olmazdım çünkü gerçekten aşırı güzel duruyor ama içi de beklediğimden daha keyifli çıktı. Yan boyamasını saatlerce abartabiliriz diye düşünüyorum. Bence Gabriel ve Adriana'nın birbirine laf sokmaları, sürekli gerilimli ama bir yandan da çekim dolu halleri kitabı taşıyan şeydi. Baştada söylediğim gibi nefretten aşka giden hikâyeleri seviyorum ve bunda o his bayağı vardı. Bu detaya bayıldım. Ejderhalar, sırlar, şeytani saraylar ve gizemli olaylar da hikâyeyi daha ilginç yapmıştı. Sadece bazı yerlerde tempo biraz yavaşladı ve sonlara doğru her şey hızlı çözüldü gibi hissettim. Ancak genel olarak romantik fantastik seven biriyseniz kendini kolay okutan, karakterlerine bağlanabileceğiniz bir kitap olmuş diyerek yorumumu bitireyim. Unutmadan kitapta yetişkin içeriğe yer verildiğinide söylemek isterim.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Eros
Son zamanlarda okuduğum en iyi yazılmış kitaplardandı. Hemen hemen her sayfasının altını çizdiğim mitolojinin başlangıcından sonuna kadar içinden geçen bir başucu kitabı olmuş.
Açıkçası okurken kitapta en sevdiğim şey neyin nerden ve ne zaman ne şekilde başladığı ve bu başlangıcın nasıl devam edip son bulduğuydu.
Kitabın adı sadece Eros olabilir ama asla sınırlanmamıştı.
Aşkın nasıl ortaya çıktığı, sevilme ihtiyacının nasıl oluştuğu tek tek dökülmüş satırlara...
Peki bu kadar tanrının arasında Eros nasıl dokunmuştu insanoğluna ne vaadetmişti.
Eros'un dokunduğu yerde bilgi artmadı,hafıza çözüldü.Eros korkuyu yok etmedi.Sadece korkunun arkasındaki isteği hatırlattı.
Eros birleşmeyi öğretmedi,bölünmüşlüğü görünür kıldı.Çünkü hatırlamak birleşmek değildi yarım olduğunu kabul etmekti.
Ya sonra o (Eros) hiç aşık olmadı mı ?
İşte kaçınılmaz son onun ilk aşkı Psykhe
O an olan oldu ve insan gibi hissetmeye başladı Eros !
Ama Psykhe nin imtihanı ve alacağı dersler henüz başlıyordu.Bunlar onun gerçek aşka kavuşmasının tek gerçeğiydi.
Ruh ve kalp ancak böyle birleşebilirdi.
İşte o zamandan bu zamana emek verilerek elde edilen aşk her zaman daha güçlü oldu.
8/10
2026 53. kitabı
Serideki en sevdiğim, karakterleri en beğendiğim kitap bu oldu. Emmanın tepkileri hırsı motivasyonları bence çok geçiyordu ben olsam Ben'e daha kötü bile davranırdım ayrıca Ben çok şüpheli davranıyordu Emmanın ona güvenmemesi çok normaldi kitabın sonunda mesela Ben'in Emmayı evine hiç davet etmemesinin çok tatlı bir nedeni olduğunu öğrendik bu kısmını da çok sevdim. Olaylar kitabın sonunda bir anda çözüldü yani Ben en başta yavaş yavaş bazı şeyleri açığa çıkarsa olurmuş kitap boyunca Emma bir türlü güvenemedi haklı olarak. Ayrıca Emmanın babası sen nasıl bir şrfszsin.
Rakipten aşka- aşktan rakibe ;)
Seri ayrı olarak çok rahat okunabilir.
arkaya ses olsun diye açılmış dizi gibiydi, dümdüz okudum bitirdim
kadından biraz fitne fesat yenge enerjisi aldım. kendi terk edildi diye başkalarının da terk etmesini ya da terk edilmesini umdu gibi oldu?? iyi bi adamla nişanlı olan üvey kız kardeşinin, sırf "arkadaşıyla" iyi anlaştığını gördüğü için nişanlısını aldatabileceğini falan düşündü. mağarana geri dön🫷
4 yıl önce kaybettiği eşini aşamayan adamın, kendisini geride tutma nedeni üzücüydü, tereddütlerini anlayabildim ama kadının bu duruma tavrı beni sinir etti. bana bunu borçlusun falan diyerek adamı kendisine bi şans vermesi için manipüle etti. oysaki adam ona hiçbir şey borçlu değildi, hayatını sorumluluğunu hissettiği kişiler için düzenleyen vefakar biriydi, kadına karşı sorumlu hissedip ona şans vermeyi kabul etti (kadın da manipule ettiğini söyledi) (adam kadını istiyordu zaten evet ama ikna yöntemi bence bu olmamalıydı, rahatsız oldum)
"yakında evleneceğiniz adam, başka birine aşık olduğunu söyleyip sizi terk ediyorsa ve babanız annenizi aldatıp başka bir kadını hamile bırakmışsa ve sonrasında o kadınla yaşayıp yeni doğan kızına bakmak için annenizle sizi terk ediyorsa boşverin ve onları affedin" mesajından hoşlanmadım bana fazla geniş geldi. nişanlısı, kadını fiziksel olarak aldatmadığı ve başka birine aşık olduğunu gelip düzgünce anlattığı için "iyi adam" sayıldı. (kitaplarda affetmeye fazla zaruri bakılıyo. herkesle iyi olmaya gerek yok, seni terk eden nişanlınla arkadaş kalman seni gelişmiş ya da onu aşmış biri yapmicak)
aşkı ayak üstü muhabbetler şeklinde gelişti, dramı da fazla hızlı çözüldü. ne aşklandım ne dramlandım bomboş okudum bitti. sadece kardeşlik ve çiftçilik güzel yansıtılmıştı, puanı bunlara ve hızlı okunmasına verdim. çiftin buna bi hayrı dokunmadı
“Bizi Birleştiren Bağlar” serisinin 5. kitabı bende tuhaf bir yankı bıraktı; sanki uzun süredir kapalı duran bir kapı nihayet aralanmış gibi.
Dört kitap boyunca Nox’a karşı hep bir mesafem vardı. Sertti, soğuktu, bazen öfkemin hedefi bile oldu. Onu tam anlamıyla affedemediğimi düşünüyordum ama aslında içimde başka bir şey vardı: onun bir hikâyesi olduğunu, o sertliğin bir yerden doğduğunu hissediyordum. Ve bu kitapta o hikâyenin içine girmek… her şeyi değiştirdi. Nox’un geçmişini, yaralarını ve neden böyle biri haline geldiğini gördükçe, ona kızmaktan çok onu anlamaya, hatta sıkı sıkı sarılmak istemeye başladım.
Ve tam “artık her şey çözüldü” dediğim noktada hikâye beni yeniden ters köşeye yatırdı. Dört kitaptır kurulan savaşın aslında düşündüğümüz gibi ilerlemediğini, asıl düşmanın bambaşka bir yerde durduğunu öğrenmek… gerçekten beklemediğim bir sarsıntıydı. Ama en güzeli, bunun çok iyi yazılmış olmasıydı; her şey yerli yerindeydi, her detay bir anda anlam kazandı.
Sürükleyiciliği, duygusal ağırlığı ve o ustaca kurgulanmış ters köşesiyle beni içine çekti. Şimdi tek bir şey kaldı: son kitabı okumak. Ve bu kez gerçekten hiçbir şeyi tahmin etmeye cesaret edemiyorum.
