Bazı kitaplar vardır, okurken zamanı unutturur; Jeanette Winterson’ın Zaman Boşluğu da öyle bir kitap. Sayfalar arasında ilerlerken, sanki kendi hayatımın parçalarıyla karşılaştım ve her kelime bir aynaydı bana. Kitap, zamanın lineer olmadığını, anların iç içe geçtiğini ve insanın kendi belleğiyle sürekli bir hesaplaşma içinde olduğunu hatırlatıyor. Ben okurken geçmişimle bugünümü, kaybettiklerimle kazandıklarımı aynı anda hissettim; geçmişe dair kırık anılar, bugüne dair küçük zaferler, hepsi birbirine karıştı. Winterson’un dili çok katmanlı ve şiirsel. Satır aralarında bir sessizlik var; o sessizlik, kendi içimde sakladığım soruların yankısı gibi. Kitapta zamanın boşluğu, sadece fiziksel bir boşluk değil, ruhsal bir boşluk. Ve bu boşluk, insanın kendi eksikliklerini fark etmesi, hatalarını görmesi ve kendini yeniden inşa etmesi için bir alan yaratıyor. Ben de kendi hayatımda bir döneme dönüp baktım: Neler kaybettim, neleri unuttum, hangi fırsatları erteledim… Ve hepsinin bir şekilde beni ben yaptığı gerçeğiyle yüzleştim. Kitap boyunca karakterlerin zamanla ve kendi geçmişleriyle hesaplaşmasını izlerken, ben de kendi zaman algımı sorguladım. Kaç anı biriktirip unuttum, hangi seçimlerim beni ben yaptı, hangi yol ayrımlarında durup bakakaldım? Winterson’un üslubu öyle bir yoğunlukta ki, insan kendi varlığını bir kez daha hissediyor, hem kırılgan hem güçlü olduğunu aynı anda fark ediyor. Zaman Boşluğu, bana aynı zamanda her anın değerini hatırlattı. Çünkü zaman bir nehir gibi akıyor ve biz çoğu zaman kenara çekilip sadece izleyebiliyoruz. Ama Winterson’un kitabı, o akıntının içinde cesurca yüzmenin, kendi içsel boşluklarımızı kabul etmenin ve onları birer anlam yaratma alanına dönüştürmenin mümkün olduğunu gösteriyor. Kitabı kapattığımda, hem bir hüzün hem de bir

Duygu ve Düşünce

Zaman BoşluğuJeanette Winterson · Doğan Kitap · 201764 okunma

Reklam

Mazlum İlhan

@crazymanpower·

Kendi Rüzgârını Anlayan, Başkasının Deniziyle Barışır

Kaybetmek… aslında bir yok oluş değil, ruhun içine işlenmiş gizli bir işaretmiş meğer. Ben de çok şey kaybettim; bazen insanları, bazen hayallerimi, bazen de kendimin en saf hâlini. Kaybettiklerimden sonra bedenim hep izlerle doldu, ama asıl yükü ruhum taşıdı. İşte tam da o noktada anladım o izlere bakarken yalnızca acıyı değil, aynı zamanda yönümü de görüyordum. Çünkü kaybettiklerim bana bir harita çizmişti; kimi zaman kıvrımlı, kimi zaman yokuşlu, ama hep bana ait yollar. O yolların her birinde yeniden düşmek, yeniden kalkmak vardı. Ve gördüm ki kaybolmak dediğimiz şey, aslında yeniden doğmanın karanlık perdesiymiş. İnsan kaybolduğunda, aslında içindeki derinliği tanıyor. Çünkü yolunu kaybeden biri, kalbinin ışığını daha çok arar, daha dikkatli dinler. Belki de bulunmak dediğimiz şey, kayboluşun uzun gecelerinden sonra gelen bir sabah gibi; ağır, zor, ama bir o kadar da öğretici. Ben kendi hayatımda her izde başka bir hikâye gördüm. Çocukken kaybolduğum sokaklar, gençken bıraktığım hayaller, sevdiğim hâlde elimden kayan insanlar… Hepsi ruhumda hâlâ duruyor. Ama onlara baktıkça artık sadece acıyı değil, bana ne öğrettiklerini de görüyorum. Belki de işin sırrı burada: kaybolduğum her yol, beni kendime daha çok yaklaştırdı. Artık kayıplara başka bir gözle bakıyorum. Çünkü kaybetmek, beni eksiltmedi; aksine, beni ben yapan katmanları çoğalttı. Ve şimdi biliyorum her kayboluş, aslında bulunmanın en uzun ama en hakiki yolculuğuymuş.

Duygu ve Düşünce