Yüzlerce kez elimi bıçağa uzatıp, baskı altındaki kalbimi rahatlatmak istedim. Asil yarış atlarının, uzun koşularda sıcaklayıp yorulduklarında, içgüdüsel olarak bir damarı açtıkları ve böylece daha rahat nefes aldıkları söylenir. Ben de zaman zaman böyle bir damar açıp, özgürlüğüme kavuşmak istiyorum.
Nasıl olur da mutluluk kaynağımız aynı zamanda keder çeşmemiz olabilir? Kalbimi sevgiye boğan ve cenneti önüme sererek beni mutlu eden çoşkulu duygular, çekilmez bir çileye dönüştü. Sürekli peşimde ve beni rahat bırakmayan bir şeytan gibi.