Şeyma
@crony
Tıpkı uyurken rüya görenler gibi herşeyi oluruna bıraktım. -V.Hugo
Şu anda okuduğu kitaplar
Kitabı elinize aldığınız an büyüsüne kapılıyorsunuz . Hele bir de yalnızsanız demeyin keyfinize :)
İLAÇ GİBİ KİTAP MÜBAREK !
Hayatım boyunca kitaplığımın en özel köşesinde hep yerini koruyacak bir eser. Özdemir Asaf'ı bu eserle tanıdım ve peşini bir daha bırakacağımı zannetmiyorum :)
Kelimeler,cümleler,dizeler akıp gidiyorlar anlayamıyorsunuz; telefonunuz çalıyor,mesajlar geliyor ama öyle bir an ki kitabı elinizden bırakamıyorsunuz çünkü o an yalnızlığınızı kimseyle paylaşmak istemiyorsunuz .
Çünkü artık biliyorsunuz; "Yalnızlık Paylaşılmaz .."
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Dikkat (Spoiler) içerir :)
Kitabımızın baş kahramanı Meursault, ilginç bir karakterdir.Normal insanlardan farklı, olaylara ve kişilere karşı daha duyarsız ve daha sakin.Belki biraz gamsız bile denilebilir.Ama sonuç olarak kendi gibidir.
Sakin bir şekilde süregelen hayatı hızlıca değişir.İlk önce annesi ölür ve cenazesine gider ancak pek üzülmez hatta içinden ağlamak bile gelmez.Daha sonra bir cinayet işler ve mahkum edilir.Ancak kaygısızdır.Bunu da pek umursamaz.Çünkü suçunun farkındadır. O yüzden hapisten çıkmanın yollarını aramaz.Kendini savunmaz.Sadece sorulan sorulara karşılık düşüncelerini dile getirir o kadar.Ancak bu davranışları ona yarardan çok zarar getirir.İnsanlar onu anlamaz ve tepki gösterirler.Tanrı'ya inanmakla bir kurtuluş yolunun olduğu söylenilse de o, bunu kabul etmez.Dinsiz, başına gelenleri hak eden bir insan muamelesi görür böylece.
Kendi gibi olması ve böyle davranması onu bir çıkmaza sürükler.Bir adam öldürmekten öte, huzur evine gönderdiği annesinin ölüsünün ardından ağlamaması insanlar tarafından daha büyük tepki ile karşılanmıştır.Hatta adam öldürmek değil de ölen annesinin ardından ağlamaması , onu idama götüren asıl sebep bile olabilir.Aslında bütün sorun, bizden farklı olanı yargılamamız ve kabullenmememizdir.
Çok konuşmayı sevmemesi, bu yüzden dava sırasında susarak olaya dışardan bir göz gibi bakması ve soğukkanlılığı savcının gözünde yanlış bir izlenim uyandırır.
Sonuç olarak; Bu hikayeye baktığımızda savcı da , mahkum da bizleriz aslında.Bazen roller değişir sadece.Bazen savcı, bazen mahkum oluruz bu hayatta.Karşımızdaki insanı ne yaşamış, ne tecrübeler edinmiş, nasıl yollardan geçmiş,karakteri nasıldır? vs. gibi daha sorulabilecek birçok soruya cevap bulmaya bile çalışmadan , sadece kendi düşüncelerimize dayanarak
