cumlearasi
@cumlearasi
Okuduklarımı değil, beni okuyan cümleleri paylaşıyorum
Okurunu düşündüren herkes hoş gelir.
bazı insanlar yağmurda ıslanır,
bazıları ise sadece şemsiyesinin derdine düşer.
işte insanın karakteri de tam burada belli olur.
çünkü bu dünyada iyi olmak kolay değildir.
kimisi çıkarı kadar sever,
kimisi işi düşünce hatırlar,
kimisi de seni sadece
kendine lazım olduğun kadar insan yerine koyar.
o yüzden herkese kalbini açma.
bazı insanlar çiçek gibidir,
bazılarıysa dokunduğu her şeyi soldurur.
ve şunu asla unutma:
hayatta en büyük körlük,
gözün görmemesi değil;
gerçeği bildiği halde işine gelmediği için susmaktır.
insan bazen bir sözle kırılır,
ama yıllarca gülümsemeye devam eder.
çünkü en derin yaralar dışarıdan görünmez.
kimseyi küçümseme.
bugün susturduğun bir insan,
yarın herkesin sustuğu yerde konuşabilir.
ve hayatın en garip tarafı şudur:
insan yıllarca mutlu olmak için uğraşır da
bir gün dönüp baktığında
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bazı şeyler görmeden de başlar insanın içinde…
bir ses, bir his, bir şarkının ortasında takılı kalan bir cümle gibi.
Sonra fark edersin;
aslında aradığın şey dışarıda değil,
içinde bir yerlerde çoktan konuşmaya başlamış.
Ve en tuhafı da şu…
insan bazen neyi aradığını bile ararken öğrenir.
bir gün herkes anlar;
hayatta en yorucu şey
taş taşımak değil,
insan taşımaktır.
kimi sırtında yükle çöker,
kimi içinde biriktirdiği kırgınlıklarla.
ve insanı en çok düşmanları değil,
değer verdiklerinin değişmesi yorar.
çünkü zaman geçince
yüzler değil, niyetler eskir.
bak;
herkes “iyi insan” olmak ister
ama kimse bunun bedelini ödemek istemez.
çünkü iyi kalmak,
kirlenmiş bir dünyada
bembeyaz yürümeye benzer.
ve en acısı şudur:
insan bazen yıllarca
“ben olsam yapmazdım” dediği şeye dönüşür.
o yüzden kimseyle fazla övünme,
kendinle bile.
çünkü hayat dediğin şey
bugünün doğrusunu
yarının imtihanına çevirir.
gece bazen insana her şeyi düşündürüyor…
eksilenleri, değişenleri, sustuklarını.
ama yine de hayatın garip bir tarafı var;
insan en kırıldığı yerden büyüyor.
en çok yorulduğu günlerden sonra güçleniyor.
belki hiçbir şey eskisi gibi olmuyor,
ama insan da artık eski insan olmuyor zaten.
ve bir gün geliyor,
kendine şunu diyorsun:
“geçti.”
işte o an,
içindeki en büyük sessizlik huzura dönüşüyor. 🌙
hayat garip…
insan bazen en çok kalabalıkların içinde yoruluyor.
sonra bir gün,
hiç tanımadığı bir yerde durup sadece etrafa bakıyor.
işte tam o anda fark ediyor;
mutluluk büyük şeylerde değil,
içini sessizce hafifleten anlarda saklıymış. 🌿
ne geçmiş yetişiyor insana orada,
ne gelecek korkutuyor.
sadece o an kalıyor geriye…
ve insan ilk defa gerçekten yaşadığını hissediyor.