Var olmanın bize mal olduğu her acı, var olmayı kesintiye uğratmanın her an elimizde olduğu, kendimizi namevcut kılmanın engin özgürlüğünün içimizde olduğu ve kısır acılara ya da bayağılığa düşüşümüzü intiharın olumsuz dehasıyla telafi edebileceğimiz fikriyle uçup gider.
Biz zaferlerimizi ve çöküşlerimizi biricik sanıyoruz -başka türlü nasıl neşelenebilir ya da kederlenebilirdik ki? Yaşamamız için, zamanın her bölümünü görünüşte eşi benzeri olmayan ama özünde diğerleri kadar boş, sahte bir düşle ballandırmak için bu biriciklik büyüsü gerekiyor bize.