Avare Düşünceler
Emil Michel CioranYazar:
Emil Michel Cioran
Çevirmen:
Işık Ergüden
Tahmini Okuma Süresi:
2 sa. 47 dk.
Sayfa Sayısı:
98
Basım Tarihi:
Kasım 2021
İlk Yayın Tarihi:
1946
Yayınevi:
Sel Yayınları
Orijinal Adı:
Romence: Razne
ISBN:
9786257370431
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Her şey burada bitmelidir, hem de kesin olarak.Felsefe-Düşünce
Katharsis: Yunanca bir kelime olup "temizlenme" veya "arınma" anlamına gelir. Antik Yunan tiyatrosunda, "katharsis" terimi, seyircinin trajik bir olayı veya dramatik bir eseri izledikten sonra duygusal olarak temizlenme veya arınma deneyimini ifade eder. Aristoteles ‘’Poetica’’ adlı yapıtında Tragedya'nın izleyicide acıma ve korku duyguları uyandırarak bu duygulardan arınmayı sağladığını söyler. Ve bunu 'Katharsis' olarak adlandırır. Günümüzde de Katharsis terimi, benzer bir anlamda, insanların içinde biriktirdikleri olumsuz duyguları atarak psikolojik bir rahatlama sağlamasını ifade etmek için kullanılmaktadır.
Emil Michel Cioran ve kaleme aldığı eserler de benim için bir Katharsis kaynağı niteliğindedir. Çünkü Cioran, düşündüklerimizi, hissettiklerimizi ve asla kelimeye dökme cesaretinde bulunamadığımız fikirlerimizi farklı biçimlerde ifade ediyor. Tabii her okumanın sonunda rahatlamanın aksine ona yüzde yüz katılmamakla birlikte varoluşa karşı duyulan usanç fikrinin artmasıyla ayrılıyorum. Daha önce 
Çürümenin Kitabı’yla çürümüştüm, sonrasında 
Umutsuzluğun Doruklarında kaybolmuştum, şimdiyse 
Avare Düşünceler’e gark edildim. Bir sonraki durağım ise 
Ezeli Mağlup ile söyleşmek olacak. Pişman mıyım? Asla...
Avare Düşünceler, Cioran’ın anadili Romenceyi terk edip sadece Fransızca yazmaya karar vermeden önce yazdığı son kitap. Aslında sıradan bir kitaptan ziyade kıyıda köşede bırakılmış, unutulmuş el yazmalarından oluşan derleme bir eser. Gönüllü sürgün Cioran, 4-5 yıl sonra kaleme alacağı Çürümenin Kitabı’nda işleyeceği konuların, kafasına takılan soruların, rahatını kaçıran meselelerin nüvesini
Emil Michel Cioran ve kaleme aldığı eserler de benim için bir Katharsis kaynağı niteliğindedir. Çünkü Cioran, düşündüklerimizi, hissettiklerimizi ve asla kelimeye dökme cesaretinde bulunamadığımız fikirlerimizi farklı biçimlerde ifade ediyor. Tabii her okumanın sonunda rahatlamanın aksine ona yüzde yüz katılmamakla birlikte varoluşa karşı duyulan usanç fikrinin artmasıyla ayrılıyorum. Daha önce Çürümenin Kitabı’yla çürümüştüm, sonrasında Umutsuzluğun Doruklarında kaybolmuştum, şimdiyse Avare Düşünceler’e gark edildim. Bir sonraki durağım ise Ezeli Mağlup ile söyleşmek olacak. Pişman mıyım? Asla...
Avare Düşünceler, Cioran’ın anadili Romenceyi terk edip sadece Fransızca yazmaya karar vermeden önce yazdığı son kitap. Aslında sıradan bir kitaptan ziyade kıyıda köşede bırakılmış, unutulmuş el yazmalarından oluşan derleme bir eser. Gönüllü sürgün Cioran, 4-5 yıl sonra kaleme alacağı Çürümenin Kitabı’nda işleyeceği konuların, kafasına takılan soruların, rahatını kaçıran meselelerin nüvesini
Avare Düşünceler, kısa ama yoğun aforizmalarla felsefi karanlığı kemikleştiren bir eser. Hayatın anlamsızlığına dair sarsıcı, ancak dürüst bir ayna tutuyor. Ruhuna meydan okumak isteyenler için vazgeçilmez; huzur isteyenler içinse kahır, ama hakikat. Cioran, satırlarında teselli vaat etmiyor; aksine, huzur kaçırıyor. Yazarın dilinde hem öfke hem de derin bir melankoli var, umutsuzlukla barışmış bir bilgenin sesi gibi. Cioran, sıklıkla kendi fikirlerini çürütür, hatta kendisiyle alay eder. Bu da onu özgün ve farklı kılar. Umut dolu kitaplara, keyifli okumalar…
Merhaba yine güzel bir eserin daha sonuna gelmiş bulunuyorum.
Yazarımız Emil Mihail Cioran eserinde fanatizminleri inançları dinsel politik imanları çok sert eleştiriyor.
Felsefi bir eser sevenler okuyabilir. Ben okurken sevdim kitaptan bazı sözleri yazarak incelememi bitiriyorum.
Hayatla ölüm özünde birbiri kadar katlanılmazken ilkine ayrıcalık tanıyıp ikincisini neden reddettiğimiz başka türlü açıklanamaz. Hayat katlanılır şey değildir, ama gücünü bir gelenekten alır,hayatı kanla tanıyoruz oysaki ölümü asla tanımadan hatta tanımaya çalışmadan öğreniyoruz.
Kesin bir şey var hayatın hiçbir anlamı yok ama başka bir şey daha kesin sanki bir anlamı varmış gibi yaşıyoruz .
Hayat tehlikeli bir arenadır,ölümün ve tanrısallığı pençeleriyle kuşatılmıştır birinin ya da diğerinin kurbanı olarak düşene dek bu arenanın ortasında çırpınıp dururuz.
Yaşadığımız her şey de aşkta,hastalıkta umutta ve uykuda mücadele halindeyiz. Zira hiçbir şey bize düşmanlık olmadan gelmez, Kaderin öğeleri son nefesimize kadar dövüştüğümüz ve sayısız rakip güçtür — nefeste düşmanımızdır.
Keyifli okumalar herkese!
E. M. Cioran, bana göre iflah olmaz bir kışkırtıcı!
Okuduğum her kitabında zihnimin en gizli köşelerini ele geçirmeyi başarıyor.
Huzurumu kaçıran cümlelerinin arasında yan gelip yatma lüksünü bulmak benim için paha biçilmez...
"Avare Düşünceler" de adeta zehirle balın baş döndürücü valsi...
Kitabı okudukça gereksiz neşe ve sinir bozucu kayıtsızlığı çepeçevre saran derin boşluk hissini iliklerinizde hissediyor ve bu duygudan kurtulmak için biraz daha okuyorsunuz.
Kısacası eğer bir kez Cioran'la tanıştıysanız, artık ondan kurtulmak pek de mümkün görünmüyor.
Tabii eğer kurtulmak isterseniz... :)
Bir insan ancak kendisiyle dava ortağı olabilir.
“Kendimizi şeylere ve fikirlere bağlamak için doğuyoruz; her ikisinden de kendimizi ayırmak için yaşıyoruz.”
Avare Düşünceler, alışılmışın dışında bir iç sesin isolatif sorgulamalarla buluştuğu bir düşünce romanı. Yazar, umutsuzluğu yalnızca bir ruh hâli değil, bilinçli bir var oluş biçimi olarak ele alıyor. Her sayfada kendiyle hesaplaşan bir ben var; bağlanma ve ayrılma süreçlerini, aidiyet ve yabancılaşma ikilemleri üzerinden incelikle tartıyor.
Bu kitap sıradan bir “kendini bulma” metni değil.
Okuyucu, kelimeler arasında kendi iç kırılmalarını görecek; bağlanmanın getirdiği tutkunun ve ayrılığın ödünsüz yalnızlığının izlerini takip edecek.
Yazarın dili yalın ama keskin; okurun zihnini rahat bırakmayan sorular üretirken, aynı zamanda huzursuz bir düşünce akışı yaratıyor. “Umutsuz bir yaşamı amaç edinmiş” bir karakterle karşı karşıyayız—ancak bu umutsuzluk, bir çöküş olarak değil, derin bir farkındalık hâli olarak sunuluyor.
Eğer yoğun içsel sorgulamalar, aidiyet–özgürlük gerilimi ve varoluşsal düşünceyi dilin kıyısında hissetmek istiyorsanız, Avare Düşünceler size sessiz ama sarsıcı bir okuma deneyimi sunacak.
Keyifli okumalar
Kahve içerken okunacak bir kitap değil bu. Gece okuyunuz…·98 syf.·Alıntı
10/10
2026 17. kitabı
Cioran yine bildiğimiz gibi; acımasız, huzursuz ve net. Bu kitap düzenli bir felsefe dersi değil, zaten düzenin kendisine düşman bir zihnin sayıklamaları. Sayfaları çevirirken o varoluşsal mide bulantısını ve bilincin ağırlığını hissetmemek imkansız.
"Avare" dediği düşüncelerle aslında en derindeki yaralarımızı deşiyor. İnsanın kendi varlığıyla, zamanla ve bu kokuşmuş dünyayla olan savaşına dair yazılmış en dürüst metinlerden.
Puan vermedi·98 syf.··
Beğendi
·2021 186. kitabı
·4 günde okudu
·Okunma: 27 Aralık 2021 00:00
#avaredüşünceler Cioran’ın Romence yazdığı son metin, elyazması halinde bırakılmış. Daha sonra Fransızca yazıyor kitaplarını ve bu kitaptaki aforizmalar diğer kitaplarına kaynaklık etmiş.
Varoluşun irdelendiği, int*harla şekillenen düşüncelerini gözlemlemek için güzel bir kitap. Pesimist bir nihilist olan Cioran int*har düşüncesini yaşam için gerekli görüyor. Ve ne kadar karamsar olsa da görüşleri yaşama uyum sağlayamayan bir mizantropun istediği an gelecek olan ölüm olasılığını benimsemesi ile bir uyumlanma da var. Değişik bir yaşam enerjisi:) Felsefe okumayı sevenlerin zaten radarında olacak bir kitap, felsefe okumalarına yönelmek isteyenlere tavsiye bırakayım.
“Bir şeye kesinlikle inanan her insan ‘hakikatin’ ve ‘gerçekliğin’ ölümcül düşmanıdır.”
“Cesaret bir şeyi yapmaktan değil artık bunu yapmamaktan; hizmet etmeyi reddetmekten, hizmet etmek istememekten ibarettir. Veyahut mücadeleyi kahraman bilinciyle değil intiharıcınınkiyle kabullenmektir.”
Puan vermedi·98 syf.··
Beğendi
·2021 193. kitabı
·16 saatte okudu
·Okunma: 25 Aralık 2021 14:11
“Kesin bir şey var. Hayatın hiç anlamı yok; ama başka bir şey daha da kesin: Sanki bir anlamı varmış gibi yaşıyoruz.”
20. yüzyılın en büyük filozoflarından kabul edilen Cioran hiçbir kriterin olmadığı bir dünyada yaşamak isterdi. Yaşama dair her şeyi irdeleyen; hayatın anlamsızlığı, umutsuzluk, çaresizlik, ölüm, intihar, başarısızlık, dinsel ve politik konularda kendine has üslubuyla eserler yazan filozof Avare Düşünceler’de kalemini Baudelairevari bir koyuluğa daldırmıştı.
“Doymak bilmezlik- bu toprağın ve kalbin son sözü. Bu dünyada ve ötede, yükseklerde, arzumuzu hiçbir şey yatıştıramaz, yaşamanın suyu sıkılmış ortamını çevreleyen muğlak bölgeyi de hiçbir şey dolduramaz.”
“Başkalarıyla birlikte geçen bir saatin ruhta bıraktığı lekeyi silmeye bir yıllık yalnızlık yetmez; ortak soluk alarak geçmiş bütün bir ömrün bıraktığı lekeye gelince, bunu unutmaya ne cennette ne de cehennemde yeterli zaman olur.”
Her bir aforizması için saatlerce konuşulabilir. Kitap 94 sayfa ama üzerinde düşünmeye sevk ettiği konuların kritiğini yapmak bir ömür sürebilir.
avare düşüncelere avare incelemeFelsefe-Düşünce
Cioran ile tanışmak için 1 tık ağır oldu ama yine de yıkılmadım. Özellikle kitabın başlarında fazla felsefe okumamış biri olarak takılı kaldığım noktalar yoğundu. 10 dakikaya yakın sadece 1 sayfayı okuduğum oldu, düşünün yani. Bazen tekrar tekrar okutan bazen dinlenmemiz için basit cümlelere yer veren 1 kitaptı. Sanırım vur kaç taktiği uyguluyor Cioran :) Bu yüzden hiç Cioran okumamış olanlara başlangıç için uygun olmadığını söyleyebilirim.
Kitap isminin hakkını veriyor, avare avare dolandığımız, gezdiğimiz zamanlarda zihnimize üşüşen düşüncelerin toparlanmış hâli gibiydi. Tek tek baktığınızda bir bütünlük göremeseniz de genel bakışta kitabın bölümlere ayrıldığını görebilirsiniz. Umutsuzluk, benlik, intihar gibi genel konular üzerinde geziniyor.
Umutsuzluk, intihar deriz de Nietzsche'yi unutur muyuz hiç? Aslaa. Kitabın önsözünde de belirtmiş zaten. Cioran; Kant, Schopenhauer, Nietzsche gibi filozofların izinde yürüyor. Alıntılarda görmek de mümkün, birçok defa Nietzsche kokusu aldığımı belirttim. Diğer yazarları da okumuş olsaydım onları da yakalardım şüphesiz.
Bunun gibi baba isimleri temele koyduktan sonra kitabın kafanızı duman attırmaması mümkün değil. Hatta diyebilirim ki, okuduğum en yorucu kitaptı. Duvarlara çarpa çarpa okuyorsunuz kitabı. (Mecaz :D) Anlayacağınız o ki Cioran acımamış yazmış.
Burada gerek açıklamaya, gerek yazmaya, gerek paylaşmaya üşendiğim alıntılar oldu. Onları da paylaşsam alıntı rekoru kırardım sanırım. Mantık 1 yana, düşüncelerinde özün özünü çıkartarak yazmıştı bu yüzden fazla alıntı paylaşmak kaçınılmaz 1 sondu.
Keyifli olduğu kadar kafa yoran 1 kitaptı. İlk olmadığı sürece okumanızı tavsiye ederim. İyi günler ve esenlikler dilerim
Herkese merhaba!
Son dönemlerde okuduğum en sıra dışı kitap olan Emil Michel Cioran’ın Avare Düşünceler isimli eserine dair fikirlerimi paylaşmaya çalışacağım. Paylaşmaya çalışacağım diyorum çünkü kitap gerçekten yoğun ve zor bir kitap…
Öncelikle kitabın ismi ve Türkiye baskısının kapak resmi, kitabın içeriği hakkında doğrudan fikir veriyor. Yani gerçekten avare düşünceler var kitapta ama aynı zamanda çoğunlukla kafa karıştırıcı ya da beyin yakıcı fikirler de yer alıyor. Öyle ki, yazar bazı kısımlarda birbiriyle alakalı fikirleri ardı ardına verirken, bazen de hiç alakasız, pat diye aklına geliveren düşünceleri kaleme almış gibi. Gerçi bu durum bir yerde normal çünkü yazar bu düşünceleri bir müsvedde halinde kaleme almış ve bunlar kendisinin Romence yazdığı son şeyler. Cioran daha sonra Fransa’ya yerleşip bundan sonraki eserlerini Fransızca yazıyor.
Kitabı okurken çok derin anlamlar bulduğum cümleler olduğu gibi, yazar acaba burada tam olarak ne anlatmak istiyor diye uzun uzun düşündüğüm cümleler de bulunuyor. Hem bu uzun düşünmeler nedeniyle hem de alıntılamaya değer gördüğüm çok fazla cümle veya fikir olması nedeniyle bu kadar kısa (94 sayfa) olan bir kitabı oldukça uzun bir sürede okuyup bitirebildim. Bunun yanında, alıntılamak isteyip de burada paylaşmadığım cümleler de var. Bunun iki sebebi var: Birincisi bazı düşüncelerin anlaşılabilmesi için ortalama bir sayfa kadar alıntı yapmam gerekiyordu, ikincisi de bazı fikirler çok hassas olduğu için burada gereksiz muhabbetlerle muhatap olmak istemedim.
Bütün fanatizmleri, dinsel ya da politik inançları yoğun ve şiddetli bir şekilde eleştiren Cioran, kitapta yer yer çok derin ve felsefik bakış açıları da sunuyor. Kitabı çok güzel bir şekilde özetleyen arka kapak yazısındaki şu paragraf, kitap hakkında fikir edinmeniz
Yazar Hakkında
Emil Michel CioranYazar · 13 kitap
Emil Michel Cioran, Rumen yazar, filozof, deneme yazarı ve tanınmış 20. yy. retorik sentezcisidir. Eserlerinin bir bölümünü Fransızca bir bölümünü ise Rumence kaleme almıştır.
Ortodoks bir papazın oğlu olarak dünyaya gelen Cioran, Sibiu şehrinde Colegiul National Gheorghe Lazăr Lisesi'nde okumuş ve on yedi yaşından itibaren Bükreş'de felsefe ve estetik öğrenimi görmüştür. 1928 yılında burada iken Eugéne Ionesco ve Mircea Eliade ile tanışmış ve onlarla sıkı bir dostluk kurmuştur. 1932'den itibaren düzenli olarak bazı dergilerde yazmaya başlamıştı. Bükreşli entellektüeller Eiserne Garde adlı radikal, faşist, anarşist partinin kabartması gibiydiler. Cioran, diğer bazı entellektüeller gibi bu gerçeği inkâr etmiyordu. Ve bolşevizmin boğdurucu şiddet ruhuna doğru yanılsamayla çekildiklerini görüyordu. Daha sonra bu düşüncelerindeki samimiyetin sıkıntılarını kendi öz eleştirisinde verirken etki altında kalmasından ve buna olan şaşkınlığından dolayı özür dileyecekti.
2. Dünya Savaşı'nın başlangıcına kadar Eiserne Garde'nin sempatizanı, Hitler'in ve antisemitizmin takipçisiydi. 1933'de Hitler hakkında yazdığı şey çarpıcıdır: "Hitler kadar bugün bizi etkileyen, sempati uyandıran ve hayranlık bırakan başka bir politikacı lider göremiyorum!" Daha sonra bu açıklamasını şu şekilde soruyla karşılamıştır: "Öyleyse hümanizm nedir, neyini kaybetmiştir eğer Röhm-Putsch katliamında o denli moral ve ruhen zaten her şeyini kaybedenler öldürülüyorsa?!" 1933'den 1935'ye kadar Cioran, Berlin'de kalır. 1937'den sonra ömrünün geri kalan kısmını çatı katında bir evde yaşadığı Paris'de geçirir.
Önceleri Rumence yazan Cioran, 1945'den itibaren de Fransızca yazmaya başladı. Bir filozof olarak Fransızca dilinde isminin ilk duyulduğu, ya da okunduğunda etkileyici ve sürükleyici bir yumuşaklığı olamadığını düşünerek ismine M. kısaltmasını yani Michel eklemesini koydu. Bu isim değişikliği böylece tarihe E. M. Cioran olarak kaydoldu ve yazılarındaki etnik muhalifliğinin belirgin karakteri oldu. Cioran, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonraki tarihteki deneme yazarları ve radikal kültür eleştirmenleri içerisinde önemli bir yere sahiptir. Gerek denemelerinde, gerekse eleştirilerinde öncesinde pesimistçe yola çıkarken şaşkınlık yaratan yanılgılarının ve özdeyişlerinin vardığı zirve çaresizliktir. Bu tespite istinaden şunu söylemiştir: "Hiç bir kriterin olmadığı bir dünyada yaşamak isterdim" Hiç bir prensibin ve formun olmadığı bir dünya! Bir dünya ki, belirsizlikler diyarı; çünkü bizim şu ana dek yaşadıklarımız tamamen formlara, kriterlere bağlı o kadar yavan.
Lisansını Bergson üzerine hazırladığı bir tezle aldı. 1934'te Bükreş'te yayımlanan ilk kitabı Sur les cimes du d'sespoir Ümitsizliğin Doruklarında, kendisinin de kabul ettiği gibi, sonradan Rumence ve Fransızca yazdığı her şeyin özünü barındırır. Hayatın trajik boyutundan habersiz olmakla suçladığı Bergsonculuk'tan o dönemde koptu. 1937'de, dini bir krizin ürünü olan ve tartışmalar yaratan kitabı Gözyaşları Ve Azizler Üzerine yayınlandı. Aynı yıl, Bükreş Fransız Ensititüsü'den bir burs alarak Paris'e gitti ve oraya yerleşti.
1995 yılında Alzheimer hastalığından öldü. Cioran konservatif felsefeye olan ilgisini ilk gençlik yıllarında kaybetmiş, kişisel düşünce ve lirizm adına sistematik düşünce ve soyut spekülasyonlarda bulunmayı reddetmişti; "Hiçbir şeyi keşfetmedim. Ben sadece kendi hislerimin sekreteri olmaya devam ettim" Son dönem eserlerinde kötümser hava çoğu eleştirmen tarafından çocukluğundaki olaylarla ilişkilendirilmiştir. Ancak ondaki septiklik, nihilizme yakın duruşun tek bir sebebe irca edilemeyeceği de söylenebilir. Jean-Paul Sartre ve Albert Camus gibi tanınmış varoluşçu yazarların eserlerindeki beşeri yabancılaşma teması henüz 1932'lerde genç Cioran'ın eserlerinde görülmektedir. "Varoluşun kendi evimizin hiçliği kendi sürgünlüğümüz olması mümkün mü?" diye sormaktaydı Cioran o yıllarda. Cioran insanlığın trajedisini değil fakat kendisi gibi hem düşünen hem hisseden bir ontolojik vatanından sürgüne gönderilmişliğin kolay kolay kimsenin hesabını yapmadığı iç çekişleriyle , bir yurtsuz kimliğiyle yaşamış ve yazmıştır. Dünyanın her günkü işleyişini, acılarını, sevinçlerini genelden ayrı düşen yönüyle kimi zaman buruklukla kiminde de kahırla yorulmuş bir farkındalıkla ilmek ilmek kitaplarına işlemiştir. Koyunun derdinden geçenlerin, hatta koyunun derdinde bile olmayanların hayatı muştulamalarının, rezilliklerinin ve kaybolmuş bir vicdanla bu hayatı olurlamalarıyla bir kez daha bu temele harç atanların asla anlayamayacakları bir yanlış yerde aranan 'cephane' olarak bilinmektedir. Öteden beri aynı döngünün aynı kıvrak zekayla birer parçası olmuş adam gibi adamların adam olmayan adamlıklarının ipliğini pazara çıkarmış ve aynı kahpeliği masallardan oluşmuş fazilet, uluhiyet ve vicdan tarzı tanımı kendi ellerinde oyuncak olmuş kutsal yaftalı aşağılık kavramları zihinlerin harcı yapan devridaim işbirlikçilerinin uyuttuğu bir insanlığı sersemliklerinden silkinmeye ömrünü adanmış eşsiz bir bilge.
