Beni neyin böyle tükettiğini çok iyi biliyorsunuz. Gözünüzde bir hiç olduğumdan ve umut dahi besleyemeyecegimden açık konuşuyorum: Her yerde siz varsınız, geri kalanı umurumda değil. Sizi nasıl, neden sevdiğimi bilmiyorum. Yüzünüzün güzel olup olmadığını bile bilmiyorum, düşünebiliyor musunuz? Muhtemelen yüreğiniz kötü, zekânızınsa soylulukla ilgisi yok.
Deminden beri zırvalıyorum ama beni durdurmuyorsunuz. Daha sık sözümü kesmelisiniz; sizinle konuşurken, size her şeyi, her şeyi anlatmak istiyorum çünkü. Hiçbir tarzım yok. Hatta sadece tarzım da değil, hiçbir yeteneğimin olmadığını da kabul ederim. Bunu böyle bilin.