Ceylan Özkan
@cyln_ozknnn
Ceylanca bir kaç dipnot..
Önemsenilesi değil, şahsi algılanmasın...
Elhamdülillah okudum.
Şunu belirtmeliyim ki, #okudumbitti demeyeceğim bir eser..
Zira iki defa okudum. İlkinde öğrenciydim henüz küçüktüm, buna rağmen okurken çok ağladığım ve çok beğendiğim bir eserdi.
Ama kütüphaneden almıştım kitabı.
Bu sefer kendi kitaplığımdan alıp çizerek, göz yaşı dökerek, üzerinde uzunca düşünerek okumayı nasip etti Rabbim..
İçeriğini anlatmama gerek yok zaten.
Malumunuz Kur'an-ı Kerim'de dahi 'ahsenül kıssa' diye geçer Hz. Yusufun hikayesi..
Okurken kimi zaman kuyuya düştüm hz Yusuf ile.
Kimi zaman bir çölde Züleyha gibi başıma geleceklerden habersiz gökyüzündeki yıldızlar ile kumların söyleşilerine katıldım alfabesiz, harfsiz, sessiz kelamlarla..
Kimi zaman hz Yakupla beraber ağladım, göz yaşı döktüm.. Gözümü dökercesine..
Kimi zaman 10 kardeş ile birlikte tevbeyi, pişmanlığı yaşadım..
Neyse lafı uzatıp da gözü, gönlü ve kelamı yormayayım..
Güzeldi..
Halâ..
geçen yıllara rağmen halâ güzeldi..
Bir İhsan şenocak hoca klasiği..
Kitabın isminden de anlaşıldığı üzre, hayatın her alanında ayet ve hadislerle ne yapılması gerektiğini anlatıyor.
Ben beğendim. Başucu kitaplarından denilebilir
#okudumbitti
Bekir Develi abinin videolarını da dinlemek beni hep mutlu eder.
Bu yüzden kitabını okurken de gerek üslubu, gerek hitapları ve gerek sade dili bakımından kitap okuyormuşum'dan ziyade, videosunu izliyormuşum gibi hissettirdi. Çoğunlukla tebessüm ederek okudum bazı yerleri :)
Ama bunun dışında hakikaten de bizler için çok önemli meselelere değinmiş.
Tavsiye ederim
#okudumbitti
Senenin bitirdiğim ilk kitabı Üstad Necip Fazıl'ın şiirleri oldu.
Kesinlikle okunması gerekir..
Zaten çoğu şiirleri iki mısralık, fakat en hayran kaldığım özelliği de bu oldu diyebilirim.
Zira sayfalarca yazılacak anlamları, sadece iki dizeye sığdırabilmek de insanı Üstad yapar zannımca :)
Muhakkak tavsiye ediyorum..
(Ayrıca küçük bir dipnot daha belirteyim, Kalın bir kitap olmasına rağmen kısa bir sürede bitiyor.. :))
Ahh Şems!...
İlk elime alıp da okuduğum zaman, çok kısa bir sürede bitireceğim demiştim.
İsmet Özel'in 'Allah insanı iddiasından vurur' kaidesince epeydir okuyamadım.
Bugün tekrar bir kaç sayfa okuyayım bari derken; geç saatte anca bitirince bırakabildim. Ve daha önce neden okumamışım dediğim eserlerden birisi oldu..
Esasen şunu da belirtebilirim, lisede iken okuduğum halde, o zamanlar yalnızca okumak için okumuş olmamdan ötürü olsa gerek, asla bu okumamla kıyaslanmayacak bir okuma yapmışım..
Hani her şeyin bir vakti, bir zamanı vardır denir ya, hakikaten de öyle bunun da vakti varmış
Ki şimdiyi bekliyormuş..
Kelamın kifayetsiz kaldığı bir eserdi...
En son hangi kitabı okurken bu denli ağlamıştım hatırlamıyorum...