Dilara
@d2lara
İnfantil amnezide, daha sonraki psikozlarda
da sık sık görülen garip mitolojik fragmanlar bulunur. Bu türden imgeler son derece özgün, dolayısıyla da çok önemlidir. Bu tür birikintiler daha sonraki erişkin yaşamda yeniden ortaya çıktığında, kimi kişüerde derin psikolojik bozukluklara yol açarken, kimilerinde ise mucizevi iyileşmelere ya da din değiştirmeye neden olur. Bunlar çoğunlukla uzun süredir yitik olan bir yaşam parçasını geri getirirler. Bu da insan yaşamına amaç kazandırır, onu zenginleştirir.
Reklam
Bir çocuk bedenen henüz küçük, bilinçli dü
şünceleri de henüz az ve basit olduğundan, çocuk ruhunun çok uzaklara ulaşan komplikasyonlarını fark edemeyiz. Oysa çocuk ruhu, temel kimliğinde tarih öncesi psikeye dayanmaktadır. Bu "temel ruh", insanlığın evrim aşamalarının embriyonunda hâlâ bulunuşu gibi, çocukta halen bulunmakta ve işlemektedir. Rüyalarım babasına hediye eden küçük kıza ilişkin önceden söylediklerimi anımsarsanız ne demek istediğimi daha kolay anlayabilirsiniz.
Tıpkı embriyonun gelişimi sırasında tarih öncesini yinelediği gibi, ruh da bir dizi tarih öncesi aşamalardan geçerek gelişir. Rüyaların ana görevi,bu tarih öncesi ve aynı zamanda çocuksu anlam uyandırmaktır. Böyle anımsamaların bazı durumlarda dikkati çeken bir iyileştirici gücü vardır. Bunu Freud uzun zaman önce keşfetmişti. Onun gözlemi, çocukluk amlarındaki bir boşluğun (bir çeşit hafıza kaybının) geçek bir yitim anlamına geldiği ve onun yeniden keşfinin yaşamda bir gelişim ve huzur sağladığı görüşünü ispat etmektedir.
Psikenin tümüyle kişisel bir konu olduğunu varsaydıkça -ki çoğu zaman böyle kabul edilir - yitip gitmiş olan çocukluk anılarım yeniden kazanmaya çalışacaktır. Oysa anılarındaki boşluk, gerçekte çok daha büyük bir yitimin, ilkel psikenin yitiminin semptomundan ibarettir.
Bu, insanların çoğu zaman ister istemez neden bilinçdışının içeriği ile, bazen ondan korksalar bile,böylesine uğraştıklarını açıklamaktadır. Bu artık içerikler nötr ya da tarafsız değildirler. Tam tersine öyle güçlü bir yükleri vardır ki, çoğu zaman sadece nahoş olmakla kalmazlar; sahici bir korkuya
da neden olabilirler. Ne kadar bastınlırlarsa bütün kişiliği, bir nevroz biçiminde, o denli sararlar.
Reklam