Bir daha asla konuşmayacağım insanlarla en sevdiğim anılarımın bazılarını yaşadım.
İşte hayatın garip yanı da bu.
Bazı anlar kahkaha, sevgi ve gece yarısı sohbetleriyle doludur ama yine de kapanış olmadan biter.
Her zaman bir elveda alamazsın, bazen insanlar yavaş yavaş kaybolur. Geride bir zamanlar her şey demek olan anıların yankılarını bırakır.
Can yakan, o anıların gerçek olmaması değil, kurulan bağın kalıcı olmamasıdır.
Sırlar paylaştık, sözler verdik, hiç gerçekleşmeyecek bir gelecek planladık.
Ama yine de bunları silmezdim. Çünkü o anlarda, geçici olsa bile, tam olarak birbirimiz için olmamız gereken kişilerdik.
Öğrendim ki kimse hayatında sonsuza kadar kalmak için değil. Bazıları ders, bazıları armağan, bazıları her ikisi de.
Ve artık konuşmuyor olmamız unuttuğum anlamına gelmez. Kırgın olduğum anlamına da gelmez. Sadece bazı anların geçmişte yaşadığını kabul ettiğim anlamına gelir.