Şüheda
@d_suheda
8 okur puanı
Ekim 2023 tarihinde katıldı
Bir ruh, ancak bir benzerini bulduğu zaman ve bize, bizim aklımıza, hesaplarımıza danışmaya lüzum bile görmeden, meydana çıkıyordu... Biz ancak o zaman sahiden yaşamaya, -ruhumuzla yaşamaya- başlıyorduk. O zaman bütün tereddütler, hicaplar bir tarafa bırakılıyor, ruhlar birbirleriyle kucaklaşmak için, her şeyi çiğneyerek, birbirine koşuyordu
Bu yaşıma kadar mevcudiyetinden bile haberim olmayan bir insanın vücudu birdenbire benim için nasıl bir ihtiyaç olabilirdi? Fakat bu hep böyle değil midir? Birçok şeylere ihtiyacımızı ancak onları görüp tanıdıktan sonra keşfetmez miyiz?
Nedense, hayatta bir müddet beraber yürüdüğümüz insanların başına bir felaket geldiğini, herhangi bir sıkıntıya düştüklerini görünce bu belaları kendi başımızdan savmış gibi ferahlık duyar ve o zavallılara, sanki bize de gelebilecek belaları kendi üstlerine çektikleri için, alaka ve merhamet göstermek isteriz.
Dibinde bir ejderhanın yaşadığı bilinen bir kuyuya inecek bir kahraman bulmak, muhakkak ki dibinde ne olduğu hiç bilinmeyen bir kuyuya inmek cesaretini gösterecek bir insan bulmaktan daha kolaydır
Körlük salgınının başlamasıyla insanların en temel değerlerinin birer birer kaybolduğunu görebiliyoruz. Açlığın, sefaletin, şiddetin, bencilliğin, cinsel sömürünün hükmettiği bu dünya beni gerçekten içine çekip birçok karakter ile empati yapmamı sağladı. Başta bilim kurgu kitabı sandığım için mantık aramaya çalıştım. Örneğin körlüğe sebep olan etmen neydi? Bütün insanlar kör ama neden sadece doktorun karısı görüyor? Ama toplum felsefesini anlatan bir kitap olduğunu fark edince bu tarz soruları bırakıp daha derin anlamlara yöneldim. Yazarın dili biraz farklıydı. Cümleler çok uzun, diyaloglar sadece nokta ve virgülle ayrıldığı için başta kafa karışıklığı yaratsa da bir süre sonra alışıyorsunuz. Sonunun daha farklı olmasını ve şaşırtmasını isterdim ama yine de beğendim.
