Bir gerçeğin farkına vardım. Dünyanın hiçbir tertip ve tedbiri imana giden yolları kesemiyor, oraya açılan caddeleri tıkamıyordu. Çileli oluyordu, sıkıntılı oluyordu ama yolcular hep yolda oluyordu. Yolun sahibi Allah'tı ve dilediğine yürütüyordu. Yürüyüşün çilesi, erişilen nimetin dengesiydi. Mükâfat Allah'ın cemali olunca sıkıntı üstüne sıkıntı kimin umrundaydı?