ben hiç açmayan çiçek, batmayan gün görmedim kabul. yaşarken, büyümek için can attığında batmayan günler yol aldırmaz.
keza benim omuzlarım da bu kadar yükü kaldırmaz.
sanırsın,
bir süre de sandığınla kalırsın.
istanbulda tifüs, memlekette zelzele, dışarıda harp, ben sana âşığım. işte 1942 senesinin 21 haziranının gece yarısından sonra saat üç buçukta uyanık, beyaz şimşeklerin çaktığı yağmurlu bir gecenin sana tebliği’
